Werknemers verdienen beter

'Werknemers verdienen beter' vat onze campagne goed samen. Het is een rechtvaardige eis van een inkomensgroep die op alle fronten inderdaad beter moet worden behandeld dan nu het geval is. Want zoals het er nu aan toegaat, is niet juist. “Het zijn harde tijden”, hoor je vaak. Maar de toestand is lang niet even hard voor iedereen. De vakbond ziet dat de tijden vooral moeilijk zijn voor diegenen die het hard te verduren krijgen omdat de verdeling van de welvaart en het geluk niet wordt bijgestuurd.

Meer rechtvaardigheid

De bankencrisis en de economische crisis die daarop volgde ontketende een tsunami van besparingsmaatregelen. Nationale regeringen trachten elkaar de loef af te steken en zo stoer mogelijk uit de hoek te komen. Allemaal willen ze een goed Europees rapport of een bemoedigende schouderklop van mevrouw Lagarde van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) of een fraaie aanmoediging van de OESO. Besparen is in die kringen het toverwoord en minder werknemersrechten het onuitgesproken, maar erg tastbare en pijnlijke doel. Dat alles wordt steevast verpakt in die vermaledijde redenering dat we ‘even wat minder’ moeten doen om daarna ‘flink veel meer’ te krijgen. Het verhaal van ‘het einde van de tunnel’ dat we ondertussen spuugzat zijn. Omdat het gaat over leugens die oneerlijkheid en onrechtvaardigheid moeten verdoezelen.
Voorbeelden genoeg die onze eisen rechtvaardigen:
  • De ingrepen in de wachtuitkeringen. Op 1 januari 2012 werden de vroegere wachtuitkeringen voor schoolverlaters ‘inschakelingsuitkeringen’. De wachttijd van negen maanden veranderde in een ‘beroepsinschakelingstijd’ van twaalf maanden. Inlevering één dus, twaalf maanden zonder inkomen. Hotel mama-papa zal nog wat langer open moeten blijven. Geen voorbeeld van de 'sterkste schouders dragen de sterkste lasten'.
  • De werkloosheidsuitkeringen zijn sinds 1 november degressief, zeg maar gewoon 'verminderd'.In stappen worden de uitkeringen flink verminderd, en dat veel sneller dan voordien. Voor een gezinshoofd (enige inkomen van een gezin) is er in de derde fase een maandelijkse uitkering van 1.090 euro, voor een alleenstaande gaat het om 916 euro en voor een samenwonende bedraagt de som 484 euro. De sterkste schouders?
  • In de komende twee jaar zal de regering flink snoeien in de inkomensgarantie voor ouderen (IGO).
  • De nieuwe minister van Pensioenen, Alexander De Croo, vindt dat er flink wordt gefraudeerd. Er is een pijnlijk verschil tussen de aanpak van de ‘sociale fraude’ en de strijd tegen de belastingfraude. Met een zoveelste ‘fiscale regularisatie’ wil de regering de belastingfraudeurs belonen. Enige aanzet om de fiscaliteit fundamenteel bij te sturen en ze rechtvaardiger te maken is er niet.
Onze oplossing?
Een eerlijkere verdeling van de koek door middel van een rechtvaardige fiscaliteit. Zodat vermogenden, kapitaalbezitters en bedrijven eindelijk hun deel betalen. Alleen zo kunnen werknemers de toekomst en hun inkomen gevrijwaard zien. 
En geef de economie meer zuurstof door de winsten van de bedrijven niet alleen ten goede te laten komen van de aandeelhouders, maar door dit geld opnieuw te investeren in de economie. Zodat de koopkracht van de werkende bevolking toeneemt en er geconsumeerd kan worden: de verbouwing van het huis, een fijne vakantiereis, een nieuwe fiets... Want meer geld voor de superrijken leidt alleen maar tot meer speculatie. 
Lees het standpunt van Ferre Wyckmans, algemeen secretaris LBC-NVK (Ons Recht, februari 2013)
Lees het artikel 'Werknemers verdienen beter' (Ons Recht, februari 2013)