Staken treft ondernemingen

Staken treft de ondernemingen. Die hebben toch niks te maken met de politiek?

  • De werkgevers hebben nog geen seconde getwijfeld omtrent de regeringsbeslissingen. Zij gaven de regering-Michel onmiddellijk een zeer goed rapport. Al vindt Unizo (Karel Van Eetvelt) dat het nog allemaal veel strenger moet:
    • werknemers moeten harder en langer werken per week,
    • tijdkrediet is voor profiteurs,
    • langdurig werklozen moeten na verloop van tijd hun uitkeringen verliezen,
    • en werknemers zouden voor het werk best gecontroleerd worden op drankgebruik.
  • De werkgevers steunen dus volmondig dit regeringsbeleid van sociale afbraak. Ze kijken niet alleen toe, maar inspireren het beleid en applaudisseren ervoor. Zij kiezen dus niet voor onze alternatieven. En ook zij willen geen overleg dat aan de fundamenten van deze regeringsmaatregelen raakt.
  • De werkgevers aanvaarden ook blindelings dat collectieve arbeidsovereenkomsten inzake indexering van lonen, arbeidstijdregelingen, tijdkredietsystemen, barema’s, regelingen inzake SWT (brugpensioen) door de regering kunnen worden gewijzigd of teniet gedaan. Wat ben je met onderhandelaars die aanvaarden (of er zelfs voor pleiten) dat de collectieve arbeidsovereenkomsten die ze met de vakbonden sloten van geen tel meer zijn? Een extra bewijs van hun onwil tot elk ernstig sociaal overleg.
  • De maatregelen inzake de overheidsbedrijven en de overheidsdiensten worden genomen door de regering die daar tegelijkertijd als werkgever optreedt. Ook in die positie heeft de regering dus duidelijk lak aan collectieve overeenkomsten.
De regering en de werkgevers treden op als één gemeenschappelijk front inzake sociale afbraak. Daarmee stellen zij zich als gelijkgezinde partners op. We treffen met onze acties bewust hen beide.