Staken als oplossing?

Maar is staken wel de oplossing? Niet werken, dat is makkelijk...

  • Wie staakt doet dat nooit voor zijn of haar plezier. Er is een verlies aan inkomen,want de werkgever betaalt geen loon. Leden van de vakbond ontvangen eenstakersvergoeding van 30 euro per dag. Dus stakers offeren wel wat op. Wie staakt isecht wel overtuigd om een inspanning te leveren.
  • Stakerspiketten hebben een dubbel doel:
    • Collega’s pogen mee te krijgen in de actie, omdat ‘velen’ steeds meer indruk maken dan ‘enkelingen’.
    • Werknemers informeren over wat er op het spel staat. En dat is met de huidige regeringsmaatregelen heel veel.
  • Wie staakt loopt ook in het vizier van de werkgever, dat vergt moed…. Die moed kan je ook makkelijker opbrengen als je met velen bent. Dat is ook de reden waarom we niet zomaar een staking uitroepen.
  • Een algemene staking is een redelijk uitzonderlijk wapen dat door de vakbonden wordt gebruikt. En een algemene staking uitroepen is ook niets dat zomaar van achter een bureau door vakbondsleiders gebeurt. Er is daar flink wat interne raadpleging en overleg over geweest.
  • De vrees voor de sociale afbraak, de vaststelling dat er niet met de eisen van de werknemers wordt rekening gehouden… die conclusie maakten vele militanten al de afgelopen weken. Met perscommuniqués of nog eens een verklaring her en der wordt blijkbaar de zaak niet gekeerd. Actie moet dus. De manifestatie van 7.000 militanten op 23 september was een eerste aanzet. Op 6 november werd door 120.000 manifestanten een historisch “het is genoeg” geuit. Maar van echt overleg komt er blijkbaar niets. Dus zal het nog duidelijker moeten!
Staken is echt niet makkelijk. Dat vergt inzet. Dat vergt ook overtuiging. Maar soms is het echt de enige manier om ervoor te zorgen dat er ook effectief wat verandert.