Actiedag 7 oktober

LBC-NVK doet mee aan tal van acties op vrijdag 7 oktober

LBC-NVK 3

Werknemers zijn de slechte regeringspolitiek meer dan zat

De werkgevers blijven zich verstoppen achter een federale regering die springt wanneer zij roepen. Tegelijkertijd sneuvelen de jobs met heelder bossen, met ING als jongste en zeer droevige voorbeeld. En in sommige steden speelt de politiek het klaar om activiteiten van algemeen nut te commercialiseren en uit te besteden aan privébedrijven. Redenen genoeg voor het ACV om op vrijdag 7 oktober op heel wat plaatsen te staken en actie te voeren. Militanten van de LBC-NVK doen op vele plaatsen mee aan de acties.
Het ACV stelt vast dat de werkgeversorganisaties weigeren om een echt sociaal overleg met de vakbonden te voeren in de diverse sectoren. Waarom zouden ze ook? Ze kunnen rekenen op de regering-Michel, die zich al te graag laat inspireren door de eenzijdige denkoefeningen en voorstellen die de werkgevers tevoorschijn toveren.
“De vakbond eist dat er vrij kan worden onderhandeld over lonen en jobs”, zegt Stefaan Decock, algemeen secretaris van de LBC-NVK. “Er moet absoluut ruimte zijn om de koopkracht van de werknemers te vergroten. We eisen ook maatregelen die écht tot werkbaar werk leiden, iets heel anders dan de voorstellen van minister Kris Peeters (Werk), die eerder het tegenoverstelde effect zullen hebben. De regering moet haar politiek grondig bijsturen: de werknemers zijn steevast het kind van de rekening, en de politiek laat na om alle inkomens en de grote fortuinen correct te belasten.”
Met de sluitingsplannen bij Caterpillar fris in het geheugen zeggen we ook dat er een samenhangend Europees industrieel beleid moet komen. Europa moet zijn industriële jobs beschermen, zoals ook andere delen van de wereld doen. Anders zal de gigantische aderlating voortduren.

Afdanken moeilijker maken

Caterpillar, AXA, ING en vele andere bedrijven deinzen er niet voor terug om duizenden werknemers op straat te zetten. Volgens onze berekeningen zitten we voor de voorbije weken al aan meer dan 12.000 jobs die op de helling staan. “De Renault-procedure moet dan ook worden verstrengd. Mensen afdanken moet moeilijker en duurder worden gemaakt. Alleen zo kunnen we asociale en onverantwoorde beslissingen van (winstgevende) ondernemingen trachten te vermijden.”
In de banksector sloeg de drastische herstructurering van ING in als een bom. “We vrezen dat meer banken opnieuw jobs zullen vernietigen. Uiteindelijk gaat het vooral om ingrepen die moeten resulteren in hogere winsten, lees: hogere dividenden voor de aandeelhouders van de banken.”

Heilloze commercialisering

Ook in de non-profit zien we zorgelijke ontwikkelingen. In de sector van de woonzorgcentra trachten commerciële spelers hun greep op ‘de markt’ te versterken. Geld verdienen met bejaardenzorg, il faut le faire! De stad Antwerpen wil, verblind door ultra-liberale uitgangspunten, delen van de sociale sector verkwanselen aan privébedrijven. In de gehandicaptenzorg is er dan weer grote onzekerheid door de invoering van een nieuw financieringssysteem en het wegvallen van personeelsnormen. Talloze woonzorgcentra en ziekenhuizen kampen met een personeelstekort als gevolg van de besparingen.
De politiek hangt het verhaal op dat er “geen alternatief is”. Iets wat de vakbond krachtig en met overtuiging wil tegenspreken. “Ons alternatief is solide”, onderstreept Stefaan Decock. “Een faire belasting op grote fortuinen brengt 6 miljard euro op. Als we erin zouden slagen om het fraudepercentage bij ons terug te dringen tot het niveau van onze directe buurlanden, zou dit jaarlijks 8 miljard euro extra in de Schatkist doen belanden(*). Tewerkstellingsakkoorden met de werkgevers moeten 3 procent extra jobs – zeg maar 93 000 banen erbij – garanderen in plaats van de loze praatjes die we van de regering moeten horen.”
“We kanten ons tegen een veralgemeende goedkopere flexibiliteit en eisen een serieus sociaal overleg over een goede combinatie van werk, gezin en vrije tijd. Er moet ruimte worden gemaakt om te onderhandelen over extra loon, bovenop de index en het barema: dat is goed voor de werknemers en het zwengelt de economie aan. We moeten ook investeren in zorg en welzijn, cultuur, onderwijs en goede openbare diensten die de maatschappij vooruit helpen. Inspanningen die noodzakelijk zijn als we de komende generaties een sociale en menswaardige toekomst willen geven. De bedrijven hebben nu cadeaus genoeg gehad, het wordt tijd dat de mensen daarvoor iets terugkrijgen.”
(*) Gebaseerd op onderzoek van de Oostenrijkse professor Friedrich Schneider van de Johannes Keppler Universiteit.