Takeda

Takeda is zoveelste voorbeeld van ontslagen in farmasector

Takeda
De farmaceutische sector is al sinds 2007 voortdurend aan het reorganiseren. Na Pfizer, AstraZeneca, Glaxosmithkline, Merck, MSD, Eli-Lilly doet nu ook Takeda zijn trieste duit in het zakje. Voor alle uitdagingen heeft de sector blijkbaar maar één ‘oplossing’: werknemers massaal afdanken. Er worden natuurlijk nieuwe structuren ingevoerd maar het zijn toch vooral de werknemers die het kind van de rekening zijn.
Op 21 september kondigde Takeda aan maximaal 45 van de 136 resterende personeelsleden te willen afdanken. Volgens Takeda kunnen 89 functies verdwijnen en kunnen er 29 nieuwe bijkomen. Wie even snel de rekensom maakt, zal merken dat de cijfers niet geheel kloppen. 
Natuurlijk is dit alles nog in overleg, maar de tendens is duidelijk. Deze aankondiging volgt nog geen twee jaar na de sluiting van de fabriek waarbij al 98 ontslagen vielen.
Het beleid van de federale minister van Volksgezondheid, Maggie De Block, dwingt de farmasector naar verluidt om te reorganiseren. Enerzijds resulteren de aanpassingen in de terugbetalingspolitiek in lagere inkomsten en anderzijds leidt de hervorming van de ziekenhuisfinanciering en het ziekenhuislandschap tot het creëren van nieuwe functies.


Te duur

Vooral medisch afgevaardigden worden aan de deur gezet. Met hun hoge opleiding en uitgebreide productkennis zijn zij ‘te hooggeschoold’ en dus ‘te duur’. “Er moet een nieuwe aanpak komen omdat de nieuwe generatie gezondheidsprofessionals meer nood heeft aan digitale communicatie dan aan een overvloed van individuele gesprekken”, klinkt het in de sector. Toekomstige functies draaien eerder rond digitale flashcommunicatie of rond de kennis om aanbestedingen op te stellen.


Veel ongenoegen

Het ongenoegen bij de werknemers is groot, en het vertrouwen in de sector is drastisch aangetast. Na tien jaar van reorganiseren blijken de diverse nieuwe structuren niet te werken. Honderden werknemers worden zonder pardon op straat gezet en daarna stellen directies vast dat ze toch weer volk moeten aanwerven. Op het ene moment focussen structuren op een overkoepelende ‘brandmarketing’-strategie en op het andere moment wordt er teruggegrepen naar structuren die volledig opgebouwd zijn om welbepaalde producten te ondersteunen.
Verder is het zo dat digitale flashcommunicatie in België niet aanslaat. Deze internationaal opgelegde strategie houdt geen rekening met de behoeften op de Belgische markt.
De vakbonden willen dat de sector oplossingen zoekt die rekening houden met de uitdagingen en tegelijk erkent dat drastische reorganisaties en het omgooien van structuren niet werken. Het is belangrijk dat de werknemers kunnen blijven geloven in de sector.
Bij afdankingen van werknemers mogen de bedrijven zich niet baseren op prestaties om mensen te ontslaan. De bonden willen dat ontslagen werknemers goed worden begeleid bij het zoeken naar nieuw werk en dat er sterke sociale plannen worden gemaakt. Het geleden inkomensverlies moet zoveel mogelijk worden gecompenseerd.


Ouderen

Tot slot valt het weer op dat het vooral oudere werknemers zijn die door de herstructureringen worden getroffen. En dat terwijl de regering vindt dat we allemaal langer aan het werk moeten blijven en terwijl maatregelen zoals het stelsel voor werkloosheid met bedrijfstoeslag (voordien brugpensioen) worden afgebouwd.
De uitdagingen zijn enorm: de komst van generische producten, de huidige aanpak van de gezondheidszorg, de terugbetalingspolitiek en de digitalisering. 
Diverse alternatieven zijn denkbaar om in te spelen op de verzuchtingen van de sector. Maar de bedrijven houden vast aan hun aloude ‘remedie’, snoeien in het personeel.
Het valt dan ook te vrezen dat de farmabedrijven werknemers zullen blijven buitengooien. De directies willen vooral de winsten en de belangen van de aandeelhouders beschermen, en dit ten koste van een efficiënt en duurzaam personeelsbeleid.

Marian Willekens
Vakbondsecretaris LBC-NVK