Asielcrisis

Asielzoekers, een bedreiging?

refugee

Een antwoord in 9 punten

« We kunnen toch niet alle miserie van de wereld oplossen »

Asielzoekers worden doorgaans afgeschilderd als een grote groep arme, onbemiddelde mensen die vooral verlangen dat ze volledig en permanent worden opgevangen en gesteund. In werkelijkheid komen ze uit alle lagen van een bevolking en zijn ze net zo gevarieerd als onze bevolking hier: het zijn bedienden, arbeiders, winkeliers, studenten, kinderen… Het enige wat ze gemeen hebben is dat ze zijn moeten vluchten voor oorlog en geweld, net zoals onze ouders of grootouders dat moesten doen in 1914 of 1940. Asielzoekers brengen geen miserie naar hier, ze vluchten daar net voor. Een deel van deze mensen komt niet uit oorlogsgebied maar zoekt asiel in de hoop elders een fatsoenlijk en waardig bestaan te kunnen opbouwen.
België en Europa vangen overigens lang niet alle vluchtelingen in de wereld op. Sinds begin 2015 kregen bijna 7.000 personen het statuut van vluchteling of subsidiaire bescherming in ons land. Dat stemt overeen met 0,06 procent van de Belgische bevolking. Ter vergelijking: Turkije, Libanon en Jordanië hebben al meer dan 4.000.000 Syrische vluchtelingen opgevangen. Europa (en dus ook België) is best in staat om meer te doen voor de opvang van vluchtelingen.

« Ze komen naar hier omdat ze dat gewoon willen »

Asielzoekers ‘komen niet naar ons’: ze reizen niet zomaar even naar een bepaald land maar ontvluchten hun eigen land met veel ellende, verkrachtingen, dood en verderf.
Als ze goed geschoold zijn en werk hebben in hun eigen land, hebben de meeste vluchtelingen weinig reden om naar België te komen, tenzij dan om hun leven te redden. Ze laten hun huis, hun vrienden, hun roots achter en verkopen have en goed om hun geluk te beproeven in gammele bootjes. Meer dan eens moeten ze dat met hun leven bekopen. Alleen grote wanhoop drijft mensen zover dat ze dit risico willen nemen.

« Het is toch niet onze schuld dat er bij hen oorlog is. Wij moeten hun problemen toch niet oplossen »

Het is zeker niet onze individuele schuld dat er ginder oorlog woedt. Maar kijk naar de oorlogen die nu bezig zijn en die de grootste vluchtelingenstromen veroorzaken: het zijn westerse landen, denk aan de VS en ook aan Europese landen waaronder België, die daarbij een rol speelden, bijvoorbeeld door het produceren en leveren van wapens en bommen. Toen de conflicten daar losbarstten, was het te voorzien dat de mensen uiteindelijk op de vlucht zouden slaan. Staten die bij die conflicten betrokken waren, hebben dan ook de verantwoordelijkheid om de vluchtelingen (mee) op te vangen.
Het is zeker niet onze individuele schuld dat het daar flink fout zit. Maar de problemen daar zijn evenmin de individuele schuld van de vrouwen, mannen en kinderen die wegvluchten voor ellende en oorlog.

« We beleven een invasie. Ze slapen zelfs in parken omdat we hier niet bij machte zijn om de grote stroom van asielaanvragen snel te verwerken »

De regering pakt de zaken niet altijd even professioneel aan en geeft zo de indruk dat we ‘overspoeld worden’ en dat er al veel te veel asielzoekers zijn. In werkelijkheid zou het volstaan om bijkomend personeel in te zetten, extra bureaus te voorzien, langere permanenties te regelen en in de weekends door te werken, om dagelijks de vele aanvragen te behandelen. Qua huisvesting is er nog veel mogelijk in gebouwen die nu te weinig worden gebruikt zoals leegstaande kazernes of leegstaande ziekenhuizen.
Deze regering en de regering daarvoor dragen ook een verantwoordelijkheid omdat ze sinds 2013 wel 6.500 opvangplaatsen schrapten. Sommige van deze plaatsen sneuvelden pas in juni en juli van dit jaar, toen alles er al op wees dat er veel vluchtelingen konden arriveren.
Als bijna 7.000 personen sinds begin dit jaar het statuut van vluchteling of subsidiaire bescherming kregen, kan je niet spreken van een ‘invasie’. Het gaat slechts over een fractie van onze bevolking.

« België is te genereus in vergelijking met andere Europese landen. We doen al veel te veel » 

Momenteel voldoet België alleen aan de verplichtingen op grond van internationale verdragen. Wij zouden ook van de bepalingen in die verdragen kunnen genieten als we ooit het ongeluk zouden hebben om mee te maken wat de asielzoekers nu meemaken.
We moeten ons niet alleen menselijk opstellen. Het zou voor een land als België ook gevaarlijk zijn om in onze schulp te kruipen. België heeft geen grondstoffen en dankt een flink deel van zijn welvaart aan de verwerking en uitvoer van grondstoffen die afkomstig zijn uit andere landen; ook uit landen waaruit we nu veel asielzoekers krijgen. Als we de deur sluiten voor iedereen, zal niemand nog met ons handel drijven.

« Het volstaat voor een vluchteling om hier toe te komen en dan 38 euro per dag te krijgen »

Asielzoekers krijgen geen financiële hulp maar alleen opvang. Daarom was er in de media ook al veel te doen over een gebrek aan plaatsen in asielcentra en de nood om dringend meer plaatsen te creëren. We geven dus geen 38 euro per dag aan vluchtelingen. Dat bedrag stemt wel overeen met de gemiddelde totale kosten per dag om een asielzoeker op te vangen. Het gaat om kosten voor huisvesting, eten, gezondheidszorg, onderwijs voor de kinderen, taalcursussen en al het strikt noodzakelijke om te leven. Als het over cash geld gaat, krijgt een asielzoeker niet meer dan 7,40 euro per week.
Het weinige geld dat een asielzoeker in contanten krijgt, is ook gunstig voor onze economische groei. Dat geld wordt meteen weer uitgegeven, want de asielzoeker moet het wel uitgeven voor dagelijkse behoeften. De investeringen in opvangplaatsen hebben ook economisch nut, want ze creëren werkgelegenheid.

« Het is schandalig om zoveel geld aan buitenlanders uit te geven terwijl Belgische daklozen buiten moeten slapen »

Een asielzoeker pikt echt niet de plaats van een dakloze in. Onze overheid heeft centen om dakloze mensen onderdak te geven.  Net zoals ze middelen heeft om asielzoekers op te vangen, overeenkomstig onze internationale verplichtingen.
Het valt trouwens op dat zij die kritiek hebben op de opvang van asielzoekers vaak ook de zelfden zijn die kritiek hebben op de steun voor daklozen of zelf niets doen om het lot van deze groep te verbeteren.
Met of zonder asielzoekers : de problemen van dakloze mensen worden veroorzaakt door de inertie van de politiek. Er staan talloze huizen en appartementen leeg omdat ermee wordt gespeculeerd. De Belgische wet maakt het mogelijk om zulke woningen op te eisen zodat daklozen een dak boven hun hoofd krijgen. Maar deze wet wordt nooit toegepast, en dus slapen duizenden mensen op straat. Als onze overheid voldoende en permanent zou investeren in sociale woningen, zou het huisvestingsprobleem vlug zijn opgelost.

« Als we te veel vluchtelingen aanvaarden, gaat onze sociale zekerheid eraan »

Dit is onjuist. Het geld voor de opvang van asielzoekers staat los van onze sociale zekerheid. Als we meer opvang financieren, heeft dat geen invloed op de budgetten voor de sociale zekerheid. Anders dan sommigen beweren krijgen asielzoekers géén werkloosheidsgeld, géén kinderbijslag, géén terugbetaling bij ziekte via onze sociale zekerheid.
Pas wanneer iemand erkend is als vluchteling en werkt en bijdragen betaalt, kan hij of zij ook ten volle participeren aan onze sociale zekerheid. Deze persoon betaalt dan mee voor het systeem en kan er ook van genieten. Een 40 jaar oude vluchteling kan pas werkloosheidsgeld ontvangen nadat hij minstens twee jaar lang voltijds heeft gewerkt.
Als onze sociale zekerheid onder druk staat, is dat omdat opeenvolgende regeringen 30 jaar lang voortdurend de middelen voor het systeem hebben verminderd. Bijvoorbeeld door flinke lastenverlagingen te gunnen aan de werkgevers.

« Deze mensen hebben een andere cultuur dan wij. Ze willen zich niet integreren. Binnenkort zullen wij hier moeten leven volgens de regels van de islam »

Het terrorisme en de propaganda errond maken onze bevolking bang van de islam. Net zoals andere gelovigen hebben moslims waarden die respect verdienen en die goed te verzoenen zijn met de diverse stromingen die samen onze gemeenschappelijke cultuur vormen. Het is een ‘mythe’ dat onze maatschappij aan het ‘islamiseren’ is: de Belgen denken dat 29 procent van onze bevolking uit moslims bestaat; maar in werkelijkheid gaat het om 6 procent van de bevolking.
Als we ons inspannen om nieuwkomers zo goed mogelijk te integreren, vermijden we dat diverse gemeenschappen zich op zichzelf terugplooien. Een samenleving die kiest voor dialoog en vermenging van culturen, tradities, godsdiensten, wordt sterker, rijker, vreedzamer. Nu al zijn we het resultaat van heel wat culturele hutsepotten. Wie van ons weet nog of hij afstamt van Visigoten, Romeinen, Oostenrijkers of Spanjaarden?
Bron: CNE