Stop CETA

Blokkering van CETA: Europa in crisis omdat het de mensen negeert

Stop CETA
Net op het moment dat vertegenwoordigers van de Canadese en Europese vakbonden en maatschappelijke organisaties bijeen waren om de impact van CETA en de flankerende verdragen TTIP, TPP en TISA te beoordelen, verklaarde België dat het CETA (de uitgebreide economische en handelsovereenkomst tussen Canada-EU) niet kan ondertekenen. 
De deelnemers zijn het erover eens dat de crisis door de afwijzing van CETA door de Waalse regering het sterk antidemocratische karakter van het verdragsproject blootlegt. In tegenstelling tot wat wordt gesteld in de vele officiële verklaringen, is het niet de Waalse regering, die de huidige crisis heeft veroorzaakt. Nee, het zijn net de Europese Commissie en de Europese lidstaten, die weigeren te luisteren naar de op grote schaal geuite bezorgdheid over CETA en de andere verdragen. Wallonië staat niet alleen. De voorbije weken, maanden en jaren waren massale demonstraties in tal van Europese steden en duizenden Europese gemeenten hebben zich tot ‘TTIP-vrije zone’ uitgeroepen. Miljoenen mensen uit heel Europa hebben via het Europees burgerinitiatief Stop CETA/TTIP een petitie aan de Commissie overgemaakt. Hun zorgen werden echter genegeerd.
We kunnen niet genoeg herhalen dat CETA, net als TTIP en TISA, de mogelijkheden van toekomstige parlementen sterk inperkt. De handelsverdragen bemoeilijken overheden om wetten en regels op te stellen die de belangen van Europese en Canadese werknemers en burgers verdedigen en het milieu beschermen. De overeenkomst muilkorft toekomstige regeringen door de deregulering tot ver in de toekomst te betonneren. Ze maakt het regeringen onmogelijk om bv. mislukte privatiseringen, zonder schadevergoeding, om te keren. De verdragen beletten de overheid om effectief op te treden om een volatiele en op zeepbellen gebaseerde financiële sector te reguleren. Meerdere artikelen in CETA beperken het overheidsoptreden om de klimaatverandering daadwerkelijk aan te pakken.
Op zeer cynische wijze verklaren de Europese Commissie en Canada dat CETA het recht van overheden om te reguleren beschermt. Niet is minder waar. Het verdrag geeft net privileges aan buitenlandse investeerders om overheden aan te klagen die wetten voor het algemeen belang maken. Ondanks de zeer beperkte marginale aanpassingen aan het arbitragesysteem behouden buitenlandse investeerders een bevoorrecht rechtssysteem om overheden aan te klagen als wetten of reguleringen ‘hun verdienmodel’ dreigen aan te tasten. Terwijl maatregelen ‘ter bescherming van werknemersrechten niet afdwingbaar zijn’.
De Europese Commissie presenteert CETA als een ambitieuze handelsovereenkomst die banen zal creëren. Realistische projecties tonen echter aan dat CETA geen enkel positief effect op de werkgelegenheid zal hebben. Feitelijk ontbreekt het de Europese Commissie aan ambitie om de echte problemen in onze samenleving aan te pakken, wat de xenofobie en het rechtspopulisme voedt. Het zijn juist tegenstanders van CETA die de visie van een democratisch en welvarend Europa nastreven. 
De crisis in Wallonië illustreert de bredere woede die voortvloeit uit het falen van de Europese Commissie om de toenemende ongelijkheid, milieuvernietiging, financiële instabiliteit, klimaatverandering daadwerkelijk aan te pakken. Het onderstreept de wijdverbreide perceptie dat bedrijven in plaats van burgers de beslissingen dicteren en ons leven beheersen. 
Europa heeft nood aan krachtige actie die de democratie op alle niveaus versterkt, de ongelijkheid vermindert, de rechten van werknemers beschermt, de openbare diensten promoot, zorgt voor verantwoordelijke productieve investeringen in de echte economie en zich richt op klimaatverandering. CETA, evenals TTIP en de nog steeds grotendeels in het geheim onderhandelde TISA (een nieuwe dienstenrichtlijn op wereldschaal), nemen ons mee in de tegenovergestelde richting.