Standpunt

Slechte oude wijn in nieuwe zakken

oude wijn in nieuwe zakken
Sectorale cao’s zijn volgens de federale minister van Werk, Kris Peeters, ‘te weinig vernieuwend’. Het is vreemd om zoiets te moeten horen van een minister die in zijn eigen wetsvoorstel rond ‘werkbaar en wendbaar werk’ oude recepten opdient als ‘moderne en innovatieve’ oplossingen, zegt Veerle Verleyen, adjunct-algemeen secretaris bij de vakbond LBC-NVK. 
“De visie van Peeters sluit perfect aan bij de mantra van langer, harder en flexibeler werken. Voor de vakbond zijn cao-afspraken goed als ze worden gewaardeerd door de werknemers: worden zij er beter van, en beantwoorden ze aan de bekommernissen op de werkvloer? Het woord innovatie krijgt een vieze bijsmaak als ‘innovatief’ gelijk staat met overuren doen en met een flexibiliteit op het tempo van de economische logica die mensen ziek maakt.”

Onverantwoordelijke werkgever gijzelt passagiers

Aviapartner
Hans Elsen is vakbondssecretaris LBC-NVK. In die hoedanigheid volgt hij de bedienden van Aviapartner op.
empty
Als historicus heb ik geleerd dat alles een kwestie van perspectief is. In een andere samenleving had bovenstaande titel misschien de krantenkop geweest na de actie bij de bagageafhandelaar Aviapartner op de luchthaven van Zaventem. Nog voor het duidelijk was wat de inhoud was van de actie, werden de werknemers en hun organisaties, de vakbonden, beschimpt en met verwijten bestookt. 
Telkens wanneer werknemers te velde actie voeren voor hun rechten en belangen, komen de 'usual suspects' tevoorschijn om unisono hetzelfde, afgezaagde deuntje te zingen. "De timing is niet goed." Ooit al een bedrijfsleider of werkgeversorganisatie horen zeggen dat het de ideale timing is om te staken? "De staking gaat over futiliteiten." Ooit al een werkgever horen verklaren dat de stakers volkomen gelijk hebben en dat hij niet weet hoe een onderneming moet worden gerund? Rechtse politici schieten wat graag op de 'onverantwoordelijke vakbonden', maar als de vakbonden erin slagen om sociale conflicten op te lossen en te ontmijnen - wat zeer vaak gebeurt - is het oorverdovend stil in die hoek.

Politieke agenda

In de media zien we al te vaak mensen aan het woord die in wezen niet wakker liggen van de oorzaken van een sociaal conflict, maar die een uitgesproken politieke agenda nastreven. Wat ook de motieven voor een staking zijn, de werkgevers van Voka zullen altijd tegen zijn en de 'vrienden' van de N-VA zullen ze altijd 'onverantwoord' en 'ontoelaatbaar' vinden.
In het geval van Aviapartner hebben de werknemersvertegenwoordigers in de ondernemingsraad, het preventiecomité en de vakbondsafvaardiging keer op keer herhaald dat de rek eruit is bij het personeel. Dat de directie actie moet ondernemen omdat de mensen er fysiek en mentaal door zitten. Dat het bedrijf extra personeel moet aanwerven, correcte planningen moet opstellen en géén misbruik mag maken van de erg moeilijke situatie op Brussels Airport. Als de werkgever dan op de koop toe nog verkeerde loonbons opstelt, dan is de maat méér dan vol.

Hardleerse directie

Wie is er dan eigenlijk hardleers? De vakbonden, of de werkgever? Had de directie van Aviapartner haar verantwoordelijkheid opgenomen, dan was er ook niet gestaakt, punt andere lijn. Laurent Levaux, de baas van Aviapartner, vond de tijd om zijn gal te spuien in de media. Hij had echter geen tijd om aan de onderhandelingstafel te gaan zitten. Een kwestie van prioriteiten, zeker?
Zij die zo graag pleiten voor het bemoeilijken of verbieden van stakingen, gaan voorbij aan de essentie van de situatie op de luchthaven. Wie stakingen verbiedt, lost de problemen van de werknemers op de luchthaven - en die zijn er genoeg - niet op. Zo ontneem je de werknemers het enige wapen dat ze hebben tegenover uiterst koppige werkgevers.
Al jaren rommelt het bij de bagageafhandelaars. De twee spelers in  Zaventem staan er financieel niet schitterend voor en beconcurreren elkaar op het scherp van de snee. Elke euro wordt omgedraaid, en bij besparingen kijken directies vooral naar het personeel. Te veel flexibiliteit opleggen, te weinig personeel aanwerven, slecht materiaal voorzien en te weinig respect tonen voor de werknemers: zo krijg je natuurlijk een explosieve cocktail. Zolang de werkgevers op de luchthaven op deze punten hun verantwoordelijkheid niet opnemen en zolang ze geen correcte loon- en arbeidsvoorwaarden geven, zal er sociale onrust heersen. Ligt zoiets dan aan de vakbonden? Of mag er eindelijk ook eens worden gepraat over de (on)verantwoordelijkheid van een aantal werkgevers?

Open brief aan Charles Michel

bas fiscaal
Geachte Eerste Minister Charles Michel,
U moet wel zijn geschrokken toen u hoorde dat Bart De Wever (N-VA) opriep om nog meer te besparen in de sociale zekerheid. Het vergt van u al veel om de bevolking ervan te overtuigen dat de besparingen die u oplegt aan werknemers, werklozen, zieken, invaliden en gepensioneerden broodnodig zijn om ons land een begroting in evenwicht te bezorgen. Het moet voor u nog moeilijker zijn geweest dat juist Bart De Wever, een historicus van opleiding, in de media zei dat er bijkomende besparingen te vinden zijn door de werkloosheidsvergoedingen niet langer door de vakbonden te laten uitkeren.
Het is immers geen toeval dat vakbonden werkloosheidsuitkeringen uitbetalen: zij hebben de werkloosheidsverzekering uitgevonden en het is iets van hen! Aan het einde van de 19de eeuw staken vakbondsleden iedere maand een bijdrage in een kas waarop ze bij werkloosheid een beroep konden doen. Werkgevers richtten kassen op voor vakantiegeld en kinderbijslag. Allemaal buiten de overheid die daar toen weinig of geen belangstelling voor had. Met het Sociaal Pact van 1944 werd dit systeem verankerd. Werkgeversorganisaties werden zo de uitbetalingsinstelling voor kinderbijslag en vakantiegeld, centen die werden uitgekeerd via de kassen die georganiseerd zijn in sociale secretariaten. Sindsdien betalen de vakbonden de werkloosheidsuitkeringen en de ziekenfondsen de ziekte-uitkeringen. 

Illegale belastingdeals

De reactie van uw regering bleef dan ook niet uit en u gaf de opdracht aan uw ministers om de bevolking gerust te stellen dat er geen bijkomende bezuinigingen zouden komen bovenop de 3,2 miljard euro besparingen in de sociale zekerheid. Dat leidde de aandacht af, want u kreeg nog maar pas te horen van de Europese Commissie dat de belastingdeals die België sloot met multinationals, onwettig zijn. 700 miljoen euro zou u moeten terugvorderen van die bedrijven. U had waarschijnlijk gehoopt dat de bevolking hier niet te veel aandacht aan zou schenken. Maar helaas reageerde uw minister van Financiën, Johan Van Overtveldt (N-VA), prompt dat hij ‘er alles zou aan doen om een terugvordering te vermijden’. Wat een herrie moet dat zijn geweest in uw regeringsploeg! 
Stel u even voor dat deze uitspraken de werknemers, werklozen, zieken, invaliden en gepensioneerden doet beseffen dat er bij hen het zwaarst wordt bezuinigd. Maar er is, uiteraard, wel een andere weg. Zoals bijvoorbeeld faire belastingen heffen op grote vermogens.

Vermogensbelasting

Ik weet natuurlijk, beste Premier, dat uw regering van MR, CD&V, N-VA en Open VLD geen voorstander is van een vermogensbelasting. Zo’n vermogensbelasting kan het land nochtans veel geld opleveren. Surft u eens naar de website van journalist Ludwig Verduyn: www.derijkstebelgen.be. Daar vindt u de 200 rijkste families van België. Uit de lijst blijkt dat een vermogensbelasting voor de 25 rijkste gezinnen van ons land – die samen beschikken over 93,6 miljard euro – ons al genoeg geld zou opleveren. Als we op hun gezamenlijk vermogen een taks van 3 procent heffen, brengt dat 2,8 miljard euro op. Dat is bijna het bedrag dat uw regering zo graag wil wegsnoeien uit de sociale zekerheid, maar dan alleen betaald door de 25 rijkste families. U hoeft écht niet het geld te gaan zoeken bij werknemers, werklozen, zieken, invaliden en gepensioneerden.
Vanwaar komt die 3 procent? Die komt van de berekening van de vermogensbelasting die het Financieel Actie Netwerk (FAN) voorstelt. Deze vermogensbelasting bestaat uit drie tarieven: 1 procent voor het bedrag boven de 1 miljoen euro, 2 procent voor het bedrag boven de 2 miljoen euro en 3 procent voor het bedrag boven de 3 miljoen euro. En meneer de Eerste Minister, hierbij wil ik er nog aan toevoegen dat een onderzoek heeft aangetoond dat 85 procent van de Belgen voorstander is van een belasting op grote vermogens vanaf 1 miljoen euro. 
Met vriendelijke groeten, 
Guido Deckers, nationaal ACV-propagandist voor het thema rechtvaardige fiscaliteit.
Lees meer over het FAN op www.hetgrotegeld.be

Personeel én reizigers NMBS zijn niet gebaat met bloedbad

De drastische besparingsplannen bij de NMBS zijn slecht nieuws. Niet alleen voor de werknemers maar ook voor de reizigers en voor al wie veel belang hecht aan een fatsoenlijk openbaar vervoer in ons land. Het verzet van de spoorbonden lokt heel wat kritiek uit. Maar is het zo verwonderlijk dat het personeel bij het spoor andere keuzes eist? Er staat namelijk veel op het spel, niet alleen voor henzelf maar voor ons allemààl.
Wat als de spoorlijn Brussel-Oostende en de lijn Luik-Brussel in handen zou zijn van twee privé-uitbaters? Wat als je hierdoor geen directe aansluiting hebt van lijn A op lijn B? Wat als een ticket of abonnement onbetaalbaar wordt voor de dagelijkse pendelaar? Wat als de productiviteit en werkdruk zodanig opgedreven worden dat een tweede ramp in Pécrot of Buizingen niet te vermijden valt? Wat als een gelijkaardig debat bij de Lijn ook leidt tot een situatie waarbij er geen plaats meer is voor openbaar vervoer zodat ons verkeersinfarct nog groter wordt?
In het Groot-Brittannië van Margaret Thatcher en John Major zagen we hoe privatiseringen heel vaak slecht uitdraaiden. De Britse Conservatieven verkochten gezwind het spoor aan ‘de privé’ met als resultaat een duur, inefficiënt en onveilig treinvervoer.
Bij ons fronsen sommigen de wenkbrauwen over de plannen van de spoorbonden ACV-Transcom en ACOD om vijf dagen te staken. Het verzet van de spoorbonden tegen de reorganisatieplannen van topman Cornu en Co werd zwaar onder vuur genomen door politici en krantencommentatoren. En maar al te graag werd het fabeltje verkondigd dat het spoorpersoneel een veel te gunstig statuut zou hebben. Onterechte stemmingmakerij!
Echte onderhandelingen graag
De spoorbonden willen wat graag nieuwe stakingen vermijden. Maar is het nu zoveel gevraagd als ze erop staan dat de NMBS-directie écht zou willen onderhandelen? Als een directie haar plannen eenzijdig door de strot wil rammen, kan geen ernstig mens spreken van een correct sociaal overleg.
Velen, en zeker niet alleen vakbondsmensen, vrezen dat een deel van onze politiek de NMBS wil klaarstomen voor een privatisering. Reizigers die denken daar hun voordeel mee te kunnen doen, slaan de bal schromelijk mis. Werknemers én reizigers zullen het gelag betalen. Privé-ondernemers gaan alleen die treinen laten rijden die winst opbrengen. Van een volwaardig openbaar vervoer zullen zij niet wakker liggen. Van de dividenden op hun aandelen wel.
Rampzalig plan
Het omstreden plan van de liberale minister Jaqueline Galant (Mobiliteit) belooft weinig goeds. Galant mikt op 3 miljard euro besparingen tegen 2019. De NMBS wil 60 procent van de stationsloketten afschaffen en op 20 procent van de treinen de treinbegeleiders laten verdwijnen. 900 km spoor wordt buiten dienst gesteld. En 26 miljard euro investeringen om spoorinstallaties te vernieuwen en onderhouden wordt ingetrokken.
Tussen nu en 2019 moet het spoorpersoneel elk jaar 4 procent productiever worden, terwijl er jaarlijks 1.000 mensen te weinig worden aangeworven om gepensioneerden te vervangen. Zo zullen 6.000 jobs verloren gaan tegen 2020. Deze regering schrapt banen in de openbare sector maar heeft de mond vol van ‘jobs, jobs, jobs’. Wat een schijnvertoning!
Het dossier van de NMBS is géén alleenstaand geval. Zo wil de regering de overheidsbelangen in bpost en Proximus aan de privé verkopen. Boven De Lijn hangen er ook donkere wolken. De huidige bewindslieden viseren alle openbare diensten en overheidsbedrijven. Een regering die openbare dienstverlening afbouwt, zit in de portemonnee van elke werknemer en burger.
Teveel vakantiedagen?
Het spoorwegpersoneel is het inmiddels ook wel beu dat steevast gehamerd wordt op hun 'overdreven' vakantieregeling. Nee, het is niet zo dat ze meer vakantie- dan werkdagen hebben. En het is al evenzeer een fabeltje dat ze maar 160 dagen per jaar zouden werken. Concreet hebben ze 24 vakantiedagen en kunnen ze 2 anciënniteitsdagen opbouwen. En omdat het spoorpersoneel werkt in een 36 urenweek, maar 40 uur per week presteert, komt daar nog een compensatie bovenop via ADV-dagen. Die kunnen echter veelal niet worden opgenomen wegens personeelsgebrek.
Locomotief
Vraag je je af waarom een flink deel van de regering-Michel zo gebeten is op de spoorbonden? Het antwoord is simpel. Bij het spoor staan de vakbonden heel sterk: 85 procent van het personeel is lid van de vakbond. Als er syndicale interprofessionele acties zijn, fungeren de spoorbonden als locomotief. Wie hen klein krijgt, kortwiekt later de vakbonden in de privé. Over het Kanaal weten ze ondertussen maar al te goed hoe werknemers en gewone burgers ervoor staan als de vakbond in de tang wordt genomen. Werkgeversorganisaties zal je hier niet horen klagen als de vakbonden in het verdomhoekje worden geduwd.
De strijd van het spoorpersoneel is dan ook niet alleen een strijd van de spoorbonden maar een strijd van de hele vakbeweging en van de burgers. Laten we leren uit de geschiedenis. Thatcher kraakte destijds de Britse mijnwerkersbond omdat die te weinig steun kreeg van de vakbondskoepel TUC. Nadien speelde ze het klaar om de hele Britse vakbeweging zware klappen toe te brengen.
Bij de NMBS staat gigantisch veel op het spel: een toegankelijk spoorwegnet, degelijke jobs als garantie voor veilig treinvervoer, een buffer tegen het verkeersinfarct en de hoge CO2-uitstoot, betaalbaar openbaar vervoer. Wij willen dat de overheid jobs bij het spoor creëert, in plaats van vele duizenden banen af te bouwen.
‘Red onze trein!’, nu meer dan ooit tevoren.
Veerle Verleyen
Teken de petitie voor het spoor op www.redonzetrein.be 
Hieronder lees je onze mening over de actualiteit...

Het VBO geeft goede punten aan de tax shift. Wij niet!

tax shift michel
De regering-Michel presenteerde op 23 juli het akkoord over de begroting 2016 en de fameuze ‘tax shift’. Met deze lastenverschuiving zullen de jobs als manna uit de hemel neerdalen, zo klonk het verkooppraatje van de premier. VBO-topman Pieter Timmermans stak zijn tevredenheid niet onder stoelen of banken: “De werkgeversbijdragen doen zakken naar 25 procent is een signaal dat kan tellen. Het gaat hier om lastenverlagingen van meer dan 2 miljard euro”. 
Enkele dagen later, toen het applaus was uitgestorven, haastten de werkgevers zich om te zeggen dat de tax shift toch niet het geweldige jobfeest zou worden dat de regering in gedachten had. Wouter Torfs (van Schoenen Torfs) verklaarde zonder blozen in De Morgen: “Ik heb iets tegen de simplistische redenering dat een lastenverlaging automatisch tot jobs moet leiden. Wat deze maatregel doet is zuurstof leveren aan de economie, en dat is belangrijk”. Horen we dat liedje niet al dertig jaar? 

Gratispolitiek voor bedrijven

De regering kent lastenverlaging toe, liefst midden in de vakantieperiode. Kortstondig applaus weerklinkt in de werkgeversloge. En dan verdringen ze elkaar om voor de mediamicrofoons te verklaren dat het niet genoeg is – het is trouwens nooit genoeg – en dat ze geen enkele garantie voor jobcreatie kunnen geven, want dat, terugtellend tot in de vorige eeuw, de loonhandicap nog altijd niet is overwonnen. Nog 10 procent te gaan, zo vuurt het VBO de regeringsploeg aan. Elke vakbondsmilitant met enkele jaren op de teller kent dat déjà-vu-gevoel. 
Ze kunnen ook perfect uitrekenen hoeveel extra ‘zuurstof’ hun bedrijf krijgt toegediend via deze tax shift. Voor Volvo Cars Gent draait het rond de 17 miljoen euro en Belfius bank krijgt zo’n slordige 36 miljoen. Niet vergeten dat de bedrijven jaarlijks al ruim 12 miljard euro aan subsidies krijgen, betaald door de belastingbetalers. Zuurstof à volonté. Engagement: zero. Riante vooruitzichten voor aandeelhouders, dat wel. Er kan al eens een feestje worden gebouwd, nietwaar baron Huts. Lichtjes gênant voor regeringsleiders die ‘jobs, jobs, jobs’ voorspiegelen.
Voor uitkeringstrekkers en in de non-profit-sector luidt het altijd ‘voor wat hoort wat’ en ‘de middelen zijn beperkt’. Niet zo voor aandeelhouders en bedrijfsleiders. Protest tegen deze gratispolitiek is trouwens niet uitsluitend op vakbondsmeetings te horen. Fons Verplaetse, de vroegere gouverneur van de Nationale Bank, pleit ervoor om die hele subsidiepolitiek ter discussie te stellen. “Vorig jaar kregen ondernemingen 12,1 miljard euro subsidies. De helft daarvan zijn loonsubsidies, bijvoorbeeld voor nachtwerk, maar die worden niet verrekend in de cijfers over de loonkosten die altijd worden gepubliceerd. In werkelijkheid liggen die loonkosten dus lager”. Verplaetse merkt op dat de subsidies die de bedrijven krijgen evenveel bedragen als de belastingen die ze betalen. “Dat zie je dus in geen enkel ander land. Het wordt de hoogste tijd dat alle ondernemingen hun deel van de belastingen betalen”. 

Geen verliezers?

“Dit akkoord heeft geen verliezers”, verkondigde Kris Peeters met dichtgeknepen billen en een besmuikt lachje. Je hoort zo zijn ‘spin doctor’ souffleren: ‘Je lichaamstaal Kris, je lichaamstaal!’ De premier snelde hem in een vlaag van collegiale empathie – Peeters heeft het echt niet makkelijk met zijn achterban – ter hulp. Vrolijk wapperde hij met een briefje van 100 euro: “Iedereen zal elke maand 100 euro nettoloon meer hebben. Dat zal de btw-verhogingen compenseren”, kirde Michel. Op de vraag hoe dat dan wel ging gebeuren en waar dat geld vandaan zou komen trad er een lichte hapering op in de goednieuwsshow. Een snelle rekensom leerde dat het Sinterklaasverhaaltje niet klopt. In ons land zijn er zo’n 3,4 miljoen loontrekkenden. Om die allemaal 1.200 euro per jaar te kunnen geven heb je ruim 4 miljard euro nodig, terwijl de regering maar 1,7 miljard euro voorziet. Dan kwam het bericht dat het hogere nettoloon alleen bedoeld was voor werknemers met een brutoloon van maximum 2.400 euro.  

Werknemers, zieken, gepensioneerden betalen het gelag

Slechts een minderheid van de werknemers zou dus de 100 euro win for life kunnen winnen. Bovendien zal de prijzenpot worden gespijsd door alle werknemers, want betaald met hun gemeenschappelijke spaarpot van de sociale zekerheid. Een vierde van het geld voor de tax shift wordt bij de sociale zekerheid gehaald! En wie geen personenbelasting betaalt, vooral eenoudergezinnen, zieken en gepensioneerden, kan natuurlijk niet genieten van een hoger nettoloon. 
Maar de kosten betalen ze wel mee. De elektriciteitsfactuur van een gemiddeld gezin zal vanaf volgend jaar 256 euro hoger uitvallen, zo berekende Test-Aankoop. Dat is de som van de doorrekening van de groenestroomcertificaten en de vennootschapsbelasting van de intercommunales, de afschaffing van de gratis kilowatturen (100 euro voor een gezin en 100 euro per gezinslid) en de bittere kers op de taart, de btw-verhoging van 6 naar 21 procent. Ook de hogere accijnzen op diesel, tabak, alcohol en frisdranken zullen veel mensen in hun portemonnee voelen. Diesel, tabak en alcohol vallen buiten de gezondheidsindex en de kans bestaat dat ook de stijging van de elektriciteitsprijs niet zal worden meegerekend in de index. Als dat het geval is komt dat neer op een tweede indexsprong. 
Geen verliezers, Kris Peeters? Meer dan de helft van de nieuwe inkomsten komt uit consumptiefiscaliteit! Het kleinste kind weet dat belasting op consumptie omgekeerd herverdelend werkt. Duurdere kilowatturen of diesel aan de pomp weegt zwaarder door op een klein budget dan voor een grootverdiener. De nieuwe hold-up op de sociale zekerheid, geld van de werknemers, voorspelt nieuwe inleveringen voor wie leeft van een sociale uitkering. De ambtenaren zien hun pensioenen drastisch verminderen. Langdurig zieken zullen het, door een nieuwe berekeningswijze, met 540 euro minder moeten stellen. De ziekenfondsen moeten zwaar besparen en dus snoeien in hun dienstverlening. En ook de werkzoekenden zien hun uitkering verminderen. Dat past in de Demir-filosofie: zet ze op droog zaad en ze zullen wel werk vinden. Hoezo? Er zijn maandelijks 25.000 à 30.000 vacatures voor 600.000 werkzoekenden. Eén ding staat vast: dit alles zal meer mensen in de armoede duwen.

Kapitaal buiten schot 

En de winnaars zijn … dezelfde als altijd: de grote vermogens en de grote bedrijven. Kortom, een tax shift van arm naar rijk, of het omgekeerde van wat de vakbonden en andere sociale organisaties en bewegingen hadden geëist. Het Financieel Actienetwerk (FAN) en het ACV zeggen al jaren dat alleen gewone mensen belastingen betalen. Het vermogen van de 1 procent rijkste families in ons land – dat zijn er 46.065 – is groter dan wat de 60 procent minst rijken samen bezitten. De regering kiest ervoor om deze rijkdom niet te laten bijdragen aan de samenleving. Een progressieve belasting op vermogens boven de 1,5 miljoen euro zou 7 miljard euro kunnen opbrengen, maar de regering haalt dat bedrag liever bij de gewone mensen. Voeg eraan toe dat er nog maar eens een rondje fiscale regularisatie komt waarbij fraudeurs hun zaakjes kunnen regelen. En vergeet niet dat huurders de indexsprong betalen en verhuurders eraan ontsnappen. Dan wordt het overduidelijk voor wie deze regering rijdt.
Gerenommeerde economen waarschuwen voor de negatieve gevolgen wanneer de koopkracht van de bevolking daalt en wanneer het vangnet van de sociale zekerheid gaten begint te vertonen. De regering heeft meer oor naar het orakel van het VBO.  Hun topman zegt in een interview met Trends dat er vooral geen koopkrachtstijging voor de werknemers moet komen, want “een deel van het geld wordt toch opgespaard”. Met andere woorden, zolang werknemers een appeltje voor de dorst hebben mag die omgekeerde herverdeling van arm naar rijk verder gaan. Timmermans vertelt er niet bij wat er gebeurt met het geld van de stijgende winsten en hogere dividenden, dank zij de lastenverlagingen. 
Toegegeven, er zit ook een stukje belasting op vermogen in de tax shift, met name de verhoging van de roerende voorheffing van 25 naar 27 procent en een zeer bescheiden speculatietaks voor mensen die hun aandelen verkopen binnen de zes maanden na de aankoop. Dat komt nog lang niet in de buurt van een echte meerwaardebelasting zoals de vakbonden die al lang vragen. Verhelderend is trouwens dat Pieter Timmermans aan Trends toevertrouwt dat de werkgevers zelf de speculatietaks op tafel hebben gelegd. De regering schat de opbrengst op 28 miljoen euro. Een peulschil binnen de 7 miljard tax shift. “Is dit een grap of om te huilen?”, zingt Herman van Veen.

Verzet

Ondanks aanzwellende kritiek vanuit alle geledingen van de christelijke arbeidersbeweging blijft Kris Peeters de rol van de CD&V in de liberale regering-Michel verdedigen. Hij hamert erop dat de tax shift de grote elementen bevat van het verkiezingsprogramma van zijn partij. En in een tv-interview verklaart hij, zonder verpinken: “Wanneer het gaat om jobs en de bescherming van sociale verworvenheden is het noodzakelijk dat CD&V het verschil maakt”. Op de vraag naar concrete goede voorbeelden komt het verhaal van ‘zonder ons zou het erger zijn’. Daar kopen we niks mee.
Een pakket maatregelen dat het risico op armoede en de ongelijkheid vergroot, zoiets kunnen wij niet accepteren. Samen met andere sociale bewegingen zijn wij ervan overtuigd dat er wel degelijk een alternatief is voor dit beleid gestoeld op het recht van de sterkste. Wij willen een ander soort samenleving: warm, solidair, en zorgzaam voor wie zich in een kwetsbare positie bevindt. Daarom is verzet het enig mogelijke antwoord.
Op 7 oktober 2015, na één jaar regering Michel, willen de vakbonden in Brussel met heel veel volk manifesteren om dat duidelijk te maken. Ook Hart boven Hard doet mee. We rekenen op jou om je collega’s te informeren en te motiveren om mee hun stem te laten horen voor:
  • het herstel van de koopkracht 
  • een faire belasting op grote vermogens en kapitaalinkomens
  • een ernstige bestrijding van fiscale fraude in plaats van amnestie voor fraudeurs
  • investeringen in welzijn, gezondheid, cultuur en openbare dienstverlening
  • jobcreatie als voorwaarde voor bedrijfssubsidies
  • versterking van de federale sociale zekerheid
  • pensioen op 65 jaar, met vroegere uitstap voor zware beroepen en een hoger wettelijk pensioen
  • ernstig sociaal overleg

Reduceer de democratie niet tot een verkiezing om de vijf jaar

Ferre Wyckmans
Algemeen-secretaris van de LBC-NVK Ferre Wyckmans haalde het voorbije weekend uitgebreid de media, met een interview in Ter Zake op vrijdag 6 maart en een opgemerkt standpuntartikel in de Morgen op zaterdag 7 maart.

De asociale keuzes stapelen zich op

bas index
De regering heeft beslist om per 1 april 2015 een indexblokkering door te voeren voor lonen en sociale uitkeringen, totdat er 2 % bereikt is en deze dan niet toe te passen. Dat heet indexsprong. Uw loon en uitkeringen zullen door deze niet indexering 2 % achteruitgaan t.o.v. de prijzen. U verliest 2 % koopkracht. En of de prijsstijgingen nu traag of snel zijn, dat doet er niet toe. De indexsprong is er om effectief 2 % aan koopkracht in te leveren. Trager of sneller maakt uiteindelijk niets uit.
Aan geen enkele andere inkomensgroep (zelfstandigen, vrije beroepen) of voor geen enkel ander inkomen (huur, aandelen, vermogens) wordt deze inspanning opgelegd. Het is dus een fundamenteel onrechtvaardige maatregel.
Zal dat dan de tewerkstelling niet ten goede komen? Dat is zeer de vraag, er is geen enkele verplichting voor werkgevers om tewerkstelling te behouden, laat staan uit te breiden. Kortom: uw koopkracht gaat achteruit, jobs komen er niet bij, de aandeelhouders zijn de winnaars.  
Er is nog een betwisting of ook de huurders niet zo’n inspanning moet worden opgelegd. Neen, zegt de N-VA. Dat is geen federale maar een regionale bevoegdheid zegt de Open VLD en de N-VA. Dat staat niet in het regeerakkoord zegt de MR. De correcte vraag is niet op welk niveau dat dit beslist wordt. De vraag is of er een regeringspartij is (de CD&V ?) die daar op Vlaams niveau dan een regeringszaak van wil maken. Als het over de loonindex ging is dat in ieder geval niet gebeurd op federaal niveau.
Ondertussen blijven de besparingen in de werkloosheid doorgaan. En nog deze week liet Minister Bacquelaine van Pensioenen verstaan dat hij veel begrip heeft voor de verzekeraars die minder waarborg willen geven voor groepsverzekeringen en aanvullende pensioenen en dus lagere aanvullende pensioenen willen uitkeren. De rentes zijn immers momenteel wat laag. Toen de rentes hoog waren hebben we de verzekeraars (en geen Pensioenminister) horen pleiten voor hogere pensioenrentes. Het huidig beleid blijft met een verbazingwekkende halsstarrigheid kiezen voor wie geld heeft en daar niet voor hoeft te werken.

We blijven strijden voor sociaal regeringsbeleid

actie 6 november
De ACV-Raad heeft deze voormiddag na vele tussenkomsten en beoordelingen en na een stemming per organisatie haar standpunt bepaald omtrent het interprofessioneel akkoord (IPA) en de overige actualiteitspunten.
LBC-NVK heeft conform de raadsbeslissing van zondag haar 36 stemmen verdeeld in 19 tegen en 17 voor. Finaal gaf dat voor het ACV (verbonden en centrales) een eindresultaat van 52 % voor en 48 % tegen (er waren 17 onthoudingen). Een nipte meerderheid, de niptste meerderheid ooit voor een ontwerp IPA.
Het betekent dat het ACV wel zijn akkoord geeft aan het interprofessioneel akkoord en dat er over de uitvoering nu verdere gesprekken met de regering én de werkgevers moet worden gevoerd. Het thema van de beschikbaarheid van werknemers met SWT (het vroegere brugpensioen) is één van de eerste besprekingspunten, een bespreking waaraan overigens ook het ABVV deelneemt.
Deze nipte meerderheid en zeer forse minderheid hoeft geen bewijs van verdeeldheid te zijn. Het duidt immers op de minieme marge die ook het ACV nog aan de werkgevers geeft om de geloofwaardigheid van een echt sociaal overleg te behouden. Het signaal ook aan regering en werkgevers dat met de grens van het werknemersfatsoen wordt geflirt. Een zo grote minderheid kan overigens niet genegeerd worden door het ACV. En de ACV-leiding heeft dat ook met zoveel woorden gesteld. Het kan niet het opzet zijn dat via sociaal overleg zaken worden verworven, die politiek worden ongedaan gemaakt. Of dat sociaal overleg moet dienen om foute beleidskeuzes wat te verzachten. Dat is een scenario dat niet houdbaar is. Dat zijn geen vrije onderhandelingen.
Was er verdeeldheid omtrent de appreciatie van het ontwerpakkoord, dan was er quasi unanimiteit over de beoordeling en vaststelling dat het voorliggend regeringsbeleid sociaal onrechtvaardig is en op weerstand blijft stuiten van onze basis - en dus ook van het ACV. Persverklaringen zullen niet volstaan om dit gekeerd te krijgen. Indexsprong, tax shift, fundamentele bijsturing van vele besparingsmaatregelen (niet alleen vanwege de federale overheid)… Het staat vooraan op het lijstje van te bestrijden punten. De actie die daartoe nodig is, moet worden voorbereid en uitgeklaard. Dat moet overigens in gemeenschappelijk front gebeuren. En ook het ABVV, dat het ontwerp akkoord weliswaar niet goedkeurt, is van mening dat acties slechts nut hebben én mogelijk zijn in gemeenschappelijk front. De komende dagen wordt er verder nagegaan wat dat concreet aan opbouw kan betekenen.
De LBC-NVK Raad heeft ook gesteld dat er campagneopbouw moet zijn. Wij zullen dan ook creatief en actief meewerken in het ACV om dat actieplatform te helpen gestalte te geven. 
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris

Davos: koude besparingen

nieuwjaar 2015
Het zal ons benieuwen of op het Wereld Economisch Forum in het Zwitserse Davos de echte analyses worden gemaakt die er toe doen. De 1% rijksten, wiens aberrante rijkdom in rijke én ontwikkelingslanden blijft groeien, is er oververtegenwoordigd. Lijfelijk dan wel in ideeëngoed, via politici, bedrijfsleiders, werkgeversvertegenwoordigers en deskundigen van allerlei slag, die blijven stellen dat besparingen nodig zijn.
Besparingen in publieke voorzieningen, onderwijs en sociale zekerheid en juist diegenen treffen die het al met minder moeten stellen. Nog minder wordt hun deel. Het ‘snoeien om te groeien’- verhaal zal er door Geert Bourgeois namens Vlaanderen worden gepromoot.  Premier Charles Michel gaat in Davos geen andere klok doen luiden, gezien het beleid van zijn regering.
In Terzake wist Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten te melden dat ongelijkheid eigenlijk een kwestie van ‘emotie’ is. Van zo’n uitspraak word je even sprakeloos. Armoede-experten in Vlaanderen, België en Europa hebben haarfijn becijferd wat de nefaste gevolgen zijn van de onophoudelijke besparingen. Maar volgens deze politica is het allemaal maar een ‘gevoel’.
De gevoelstemperatuur van de ongelijkheid ligt volgens ons ver beneden nul, zoals ook de ongelijkheidsthermometer onbetwistbaar aangeeft. Benieuwd of die ook in het oog wordt gehouden in het koude Davos.
Ferre Wyckmans
Algemeen secretaris LBC-NVK

"Vakbonden stimuleren jaloezie"

Geld2 Bankbiljet
De voorzitter van Open VLD, Gwendolyn Rutten, deed eerder de vraag naar een eerlijker belastingsysteem af als een pleidooi voor een ‘afgunsttaks’. Nu volgt Karel Van Eetvelt, de baas van Unizo, dezelfde redenering. Hij vindt dat ‘de vakbonden de jaloezie stimuleren’. 
Maar de stelling van de Unizo-baas is bepaald merkwaardig. Hij volgt een rare ‘logica’. Van Eetvelt is namelijk bang dat de roep om een eerlijker fiscaliteit uiteindelijk zal leiden tot ‘een aanslag op de rijkdom van de middenklasse en niet die van de grote vermogens. En dat terwijl ze al veel belastingen betalen’. Kortom, hij is van mening dat zijn leden – de zelfstandigen – te veel belastingen betalen… maar het middel van de vermogensbelasting zal tot gevolg hebben dat zijn leden meer belastingen zullen betalen. Als je vindt dat de groep die jij beweert te verdedigen eigenlijk te veel belastingen betaalt in vergelijking met grote vermogens, lijkt het ons net logisch dat je ervoor zorgt dat je de anderen méér doet betalen. Noem het afgunst, jaloezie, wat dan ook… maar doe er iets aan. En pleit dus niet voor een status quo en voor het onvermogen om vermogenden te raken. 
Maar dat is dus volgens Van Eetvelt een foute strategie. Misschien moeten we toch maar eens werk maken van een échte vakbond voor de zelfstandigen. Want Unizo is al lang niet meer bezig met het verdedigen van de belangen van de kleine middenstander. Die KMO’s die vinden dat ze te veel belastingen betalen, die oordelen dat de notionele intrestaftrek hen benadeelt en de grote multinationals bevoordeelt, die zeggen dat de vermogens ontsnappen aan wat volgens hen een eerlijke fiscaliteit is. Volgens Van Eetvelt is dat dus jaloezie, opgeklopt door de vakbonden. Wij zullen met veel en blijvende ijver deze rechtvaardigheid claimen, ook als het na-ijver wordt genoemd. 
Ferrre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Ongewijzigd beleid

grote geld
Open VLD voorzitster G. Rutten stelde, afgelopen weekend in De Morgen, dat ze niet mee in de waan van de dag en de perceptie van een rechtvaardiger belasting politiek wil doen. Volgens haar zijn al de vragen om een rechtvaardiger belastingsysteem en een tax shift eigenlijk ingegeven door afgunst. Een belastinghervorming gebaseerd op “afgunst”, daar doet zij niet aan mee. 
Dat is dan fijn om weten, maar niet fraai om te horen. Het gevolg daarvan is dat ze dus impliciet en expliciet overtuigd is van het feit dat de belastingen die werknemers op hun inkomsten uit arbeid betalen niet te hoog zijn. Nochtans wordt er telkens weer geschreeuwd en geroepen dat dat wel het geval is. 
En zo oordeelt zij eigenlijk ook dat de soms verwaarloosbare belastingen van vermogenden en fiscale constructies allerhande om de boel te belazeren terecht zijn én overeind moeten blijven. Wie daar anders over denkt, is een egoïstische jaloerse burger. Zo weten wij als burgers waar we aan toe zijn: niks verandering, niks rechtvaardiger… de oude scheidingslijn tussen bezitters en niet bezitters én de bevoordeling van deze laatsten. Nog duidelijker wordt het in het De Morgen interview van zaterdag 11 januari: “Als je wil dat die taks (ze doelt op een taks op vermogens) een paar miljard opbrengt, maak dan de mensen niet wijs dat het van bij de rijken zal komen. Dan zal het van u, van uw ouders moeten komen en bij iedereen die in zijn leven gewerkt en gespaard heeft.” Dit nijgt niet alleen naar onwil, dit is je reinste onwil om rechtvaardigheid en fiscaliteit met elkaar te verbinden.
Overigens is met de besparingen voor de burgers nog niet gedaan. Zo mogen we onthouden van Bart De Wever op de N-VA-nieuwjaarsreceptie. Er zullen nog nieuwe en bijkomende inspanningen “aan u allen” gevraagd worden. Ook hier dus de boodschap: burgers, verwacht niet dat we de vermogenden of de rijken zullen aanpakken. De nieuwe besparingsronde wordt opnieuw uw deel. Is dit de toon op basis waarvan wij moeten overtuigd geraken dat het anders wordt? We dachten van niet.
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Belgische bonden leggen hun sociale strijd uit op congres in Kaapstad

ferre kaapstad
Ferre Wyckmans, algemeen secretaris van de LBC-NVK, kwam op maandag 9 december aan het woord op het internationale vakbondscongres van UNI in het Zuid-Afrikaanse Kaapstad. Hij bracht voor een internationaal vakbondspubliek een boodschap namens alle Belgische vakbonden:
Beste collega’s,
Beste vrienden,
De Belgische werknemers worden geconfronteerd met een regering die de lonen wil verlagen, die collectieve onderhandelingen wil verbieden, de pensioenleeftijd wil optrekken, de openbare diensten wil beperken, de werklozen wil bedreigen en tegelijkertijd de fiscale privileges van de multinationals en grote fortuinen wil behouden. Op een immens grote betoging in Brussel waren 120.000 werknemers verenigd om dit aan te klagen. Maar de regering wil nog altijd niet de stem van de werknemers horen. Al drie maanden na elkaar werden stakingsacties georganiseerd in de provincies, met een nooit geziene ondersteuning. En nog volstaat het niet. We staan tegenover een regering die doet alsof de vakbonden niet bestaan.
Volgende maandag, 15 december, is er een gemeenschappelijke oproep van alle Belgische vakbonden opdat alle werknemers en werkneemsters in algemene staking zouden gaan. Dat zal veruit de belangrijkste staking zijn van de afgelopen 30 jaar. Wij willen worden gehoord, wij willen dat de regering, die in dienst staat van de superrijken en de multinationals, een volledig andere richting inslaat met haar beleid. Er bestaan wel degelijk alternatieven voor meer jobs, betere lonen, meer sociale bescherming en gelijkheid.
Beste vrienden, België is ontegensprekelijk een rijk land, met een sociale bescherming die van hoog niveau is. En syndicale actie is voor ons iets minder bedreigend dan in de meeste van jullie landen. Dat sterkt ons juist in de overtuiging dat we niet mogen en niet kunnen plooien. Zondag getuigde vrijheidsstrijder Ahmed Kathradra op dit congres over de ervaringen die hij en zijn medegevangenen opdeden in de gevangenis op Robben Eiland. Zelfs daar stelden ze een verschil in behandeling vast tussen kleurlingen en zwarten. Nelson Mandela overtuigde zijn collega’s ook om dat niet te aanvaarden. Niet wat je hebt moet de norm zijn, rechten moeten juist gericht zijn op harmonisering, méér en gelijkschakeling naar boven.
Een schitterende slogan van (de Zuid-Afrikaanse vakbondskoepel) COSATU luidt “An injury to one is an injury to all” (een onrecht aan één iemand is een onrecht aan ons allen). Wij zijn naar dit UNI-congres gekomen met een boodschap van solidariteit van de Belgische werknemers met de strijd die jullie allemaal voeren over de hele wereld. Maar we lieten ook collega’s achter die momenteel moedig de algemene staking van volgende maandag voorbereiden. Dan zullen wij in de koude onze strijd voeren, ondanks de aanvallen in de pers, tegen de angst, tegen de dreigementen van de werkgevers. Vandaag vragen wij aan jullie op dit congres om de solidariteit van werknemers uit de hele wereld te tonen met de Belgische vakbonden. Want samen staan we altijd sterker.

Rijkemensenregering

economie model 2
De rijkemensenregering gaat maar door. Wie dacht dat we het met het onrechtvaardig scheefgetrokken regeerakkoord ondertussen al wel hadden gehad inzake bevoordelen van de rijken en vermogenden en het besparen bij de gewone burgers komt nogmaals bedrogen uit.
Terwijl er vooral veel wind en veel onwil over de vermogensbelasting wordt gemaakt worden nog wat andere zaken duidelijk.
De zgn. bankentaks die voor 100 miljoen euro in de planning was voorzien…. komt er niet, want men krijgt dat niet zo snel klaar. Dat vergt blijkbaar heel juridisch en fijn wettelijk werk. Voor de indexsprong en alle ingrepen op de werkloosheidsuitkeringen komt het er blijkbaar allemaal wat minder op aan. Dat wordt een juridisch fluitje van een cent. Voor bedragen die het 30- of 50-voudige aan ingrepen op de inkomens van miljoenen mensen tot gevolg hebben wordt de juridische omzichtigheid terzijde geschoven. Gewone mensen spannen waarschijnlijk geen dure processen aan. Voor de banken is dat een quasi vanzelfsprekendheid, waarmee rekening moet worden gehouden. Duidelijker kan het eigenlijk niet meer.
Of toch nog? Alexander De Croo gaat geen initiatief nemen om de toplonen van managers van overheidsbedrijven te beperken. Dat is geen opdracht voor de politiek, oordeelt hij. Loonblokkering voor de gewone werknemers, indexstop voor de gewone werknemers en uitkeringstrekkers… maar in beperking van toplonen heeft deze regering geen zin. Deze rijkemensenregering schoffeert de burgers elke dag meer en meer. De perfecte propagandisten voor de intensifiëring van onze acties.
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

'Neen' mijnheer Coene, en ‘neen’ mevrouw Demir!

demir-coene
De gouverneur van de Nationale Bank van België, Luc Coene, laat zelden een gelegenheid voorbijgaan om zijn persoonlijke en al even zelden vriendelijke vakbondsvisie te spuien. Volgens hem zijn de 120.000 betogers gisteren in Brussel een stelletje egoïsten. Letterlijk luidt het: "De mensen die gaan staken tegen de sanering, zeggen eigenlijk tegen hun kinderen: jullie kunnen de pot op. Ik vind dat bijzonder erg". Nu moet wat mijnheer Coene erg vindt niet per se onze eerste zorg zijn. Maar als de best betaalde ambtenaar van dit land meent de werknemers wat te mogen schofferen dan is er toch enige aanleiding tot bezorgdheid. Dhr. Coene vindt dus dat de huidige sanering, die enkel en alleen op de schouders van de werknemers en sociaal verzekerden komt te liggen de juiste keuze. En wie daar tegen is, is meteen ook een onverantwoorde ouder. Ho, zeker! Over het feit dat rijke families, vermogenden en vennootschappen allerhande via fiscale constructies in Luxemburg de Belgische schatkist miljarden ontzeggen hebben we ondertussen de heer Coene nog niet gehoord. Nu ja, de ontduikers staken niet – waarom zouden ze ook – dus ontsnappen zij aan de hoon van Luc Coene.
De dag voor de manifestatie wist ook N-VA kamerlid Zuhal Demir nog een fraaie boodschap te ventileren voor de vakbonden. We houden ons volgens haar slechts bezig met diegenen die werk hebben (de insiders) en niet met diegenen die geen werk hebben (de outsiders). En de werkenden moeten maar wat extra inleveren voor de niet-werkenden. Ten tweede maal: Ho, zeker! Alle inspanningen (indexsprong, loonblokkeringen) die de actieve insiders moeten opbrengen gaan naar de bedrijven… niet naar de sociale zekerheid en dus niet naar de outsiders. Die keuze hebben de vakbonden niet gemaakt, die keuze is door de regering beslist. Overigens is de regeringsaandacht voor die outsiders gewoon afwezig. Sterker nog: tijdelijk werklozen, schoolverlaters, deeltijds werkenden met uitkering, oudere werklozen, zieke werklozen zullen bij uitvoering van dit beleid inleveren. Niks te extra politieke aandacht voor de outsiders. Laat nu net dat één van de boodschappen geweest zijn gisteren in Brussel. De afkeer van de vakbonden is bij sommigen zo hoog dat ze zelfs de inspanning niet meer leveren om onze eisen te lezen of te willen aanhoren.
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

De werkgevers halen… zonder overleg hun eerste extra buit al binnen

VLM
In het federale regeerakkoord staat dat tijdens de eerste twee maanden ziekte van een werknemer gewaarborgd loon zal worden uitbetaald. Nu is dat nog één maand, met weliswaar een verschillende berekening en betalingswijze voor arbeiders en bedienden. Er zou bovendien een compensatie voor de werkgevers komen.
Die maatregel was voor de werkgeversorganisaties VBO en Unizo, behalve het niet drastisch beperken van de werkloosheidsuitkeringen, de enige dissonante in het regeerakkoord. 

Zonder actie, zonder overleg, zonder stakingsaankondiging heeft de regering-Michel na wat gemor van de werkgeversorganisaties deze tweemaandenmaatregel al ingetrokken. De werkgevers stellen het Belgisch record ‘Regeerakkoord veranderen’ op minder dan vier dagen. Eens te meer halen ze een stukje buit binnen. Officieel heet het dat deze maatregel is uitgesteld tot 2016. Verwacht mag worden dat het geen uitstel is maar afstel.

Een pertinenter bewijs dat deze regering een puur patronaal gezinde regering is, is amper denkbaar. We zien een regeringsbeleid van handje-klapje met de werkgevers. Twee perscommentaren van gebelgde werkgeversvoorzitters en de regering buigt, plooit en gaat door de knieën. Zoals ze dat eigenlijk al bij voorbaat gedaan heeft: de werkgevers bepalen de marsrichting van de regering-Michel en van alle partijen die er deel van uitmaken.

Op 6 november 2014 manifesteren de werknemers in Brussel. Massaal. Want we zullen met meer dan twee moeten zijn om onze punten binnen te halen. Nadien volgen provinciale acties. En op 15 december zullen we de werkgevers en beleidsmakers moeten laten voelen dat de maat voor ons echt vol is.
Ferre Wyckmans
Algemeen secretaris

Een meesterwerk van sociale afbraak

actie cd&v bis
Het regeerakkoord van de regering Charles Michel kreeg nu al een bovenste beste beoordeling van Unizo en het VBO. Veel duidelijker kan niet gemaakt worden wie er met dit vehikel gediend en gekoesterd wordt: de werkgevers in het algemeen en het bedrijfsleven in het bijzonder. Felicitaties voor politiek beleid vanuit werkgevershoek, ze nopen ons tot extra waakzaamheid. Voor zover we al niet genoeg munitie hebben om dit akkoord sociaal totaal onevenwichtig te mogen noemen.
Die alertheid geldt ook als de voorzitster van Open-VLD de ‘doorkijktaks’ of de ‘kaaimantaks’ als een liberale overwinning kapittelt. Een partij die het woord belastingverhoging niet over de lippen krijgt maar deze taks een fraaie maatregel noemt, dat stemt tot argwaan. Die taks, om de constructies op de Kaaimaneilanden en Barbados op te sporen en te belasten, is niet anders dan een farce. Een taks waarvoor het personeel ontbreekt dat zich op financiën daarmee moet bezighouden is een inderdaad al te doorzichtig onding. Een bewuste slag in het water die de schijn moet ophouden van een zogenaamde inspanning van de vermogenden.
In dit regeerakkoord worden er drie pagina’s besteed aan de sociale fraude, de fiscale fraude is goed voor een halve pagina. De verhoudingen zijn daarmee duidelijk geschetst. Werknemers en sociale uitkeringstrekkers zijn fraudeurs, bedrijven en vennootschappen zijn eerlijke belastingbetalers. 
Over indexsprong is voldoende geweten: een regelrecht koopkrachtverlies van de werknemers ten voordele van de bedrijven, die in ruil geen enkele of de minste garantie dienen te bieden i.v.m. jobcreatie of jobbehoud. De lonen zullen verder worden bevroren, om ze op het niveau van de buurlanden te brengen. De minijobs aan minilonen (5 euro / uur) in Duitsland worden dus de referentie. En de barema’s zullen worden afgebouwd, want verloning in functie van leeftijd of anciënniteit is uit den boze.
De tekst van het regeerakkoord ademt sociale afbraak en verdedigt louter de werkgeversbelangen. Dat applaus van Van Eetvelt en Timmersmans is na lezing van de teksten dan ook volkomen begrijpelijk.
We lanceerden op het CD&V congres onze eerste reactie. Wordt ontegensprekelijk vervolgd.
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Van Eetvelt en Libeer, het duo dat het op jou heeft gemunt

jo libeer
"Ik stel vast dat men – voor een stuk onder druk van de publieke opinie – niet durft door te besparen en dat is echt noodzakelijk om echt vooruit te geraken.” Dat verklaart Unizo-topman Karel Van Eetvelt. Naar eigen zeggen heeft Van Eetvelt wel begrip voor de onrust, maar "men moet niet overdrijven”. Bovendien “komt de kritiek vooral van de mensen die ons eigenlijk geleid hebben tot waar we vandaag staan en waardoor de ingrepen noodzakelijk zijn", zo vindt hij. De verwoede fietser Karel Van Eetvelt is duidelijk de trappers wat kwijt.
In Van Eetvelts ontaarde logica dragen dus de werknemers en de gezinnen, de werklozen, de bruggepensioneerden, de sociaal verzekerden, de bus- en treinreizigers, de studenten, de ouders met kinderen, de bejaarden, de onderwijzers en natuurlijk de vakbonden – kortom iedereen die zich nu durft te roeren – de schuld voor… ja, voor wat eigenlijk? Schuld voor het feit dat er multinationals zijn die amper belastingen betalen? Voor het feit dat er zo’n 8 miljard euro aan loonlastenverlagingen worden toegekend zonder dat er ook maar één engagement over jobcreatie of behoud van tewerkstelling tegenover staat? Schuld voor het feit dat vermogens aan elke bijdrage ontsnappen?
Hoe meer er wordt bespaard en bezuinigd, hoe zwaarder de koopkracht van de gezinnen wordt aangetast, des te terechter én rechtvaardiger Van Eetvelt dat blijkbaar vindt. Of overdrijven we weeral? Meer btw, minder koopkracht, duurdere school-, energie en mobiliteitsrekeningen: het zal vooral worden gevoeld door de zelfstandige ondernemers waarvan Unizo beweert de woordvoerder te zijn. Zij zullen als eersten ondervinden dat gezinnen minder te besteden en te consumeren hebben en dus minder hun winkel of zaak zullen bezoeken.
Dat het vooral de gezinnen zijn die het gelag moeten betalen is volgens die andere werkgeversbons, Jo Libeer van Voka, overigens vooral ‘een gevoel’ dat niet klopt. Volgens hem is dit ‘pure perceptie’. Minder krijgen en meer moeten betalen is géén perceptie, géén gevoel, dat zijn feiten die met onbetwistbare cijfers kunnen worden aangetoond.
Van Eetvelt en Libeer pleiten er dus voor om sneller en nog straffer te raken aan onze koopkracht. Hoe ver van de realiteit kan je in je stoel wat zitten leuteren!
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Voor een beleid in teken van sociale rechtvaardigheid

militantenconcentratie
Dinsdag 23 september manifesteert de LBC-NVK samen met de andere vakbonden voor een sociaal rechtvaardig regeringsbeleid. Want de voorstellen en ballonnetjes die de onderhandelaars de voorbije maanden lanceerden, geven allerminst vertrouwen in een nieuwe regering dat die sociale kaart trekt.
Op 16 juni 2014 maakten de drie vakbonden aan de regeringsonderhandelaars en nieuwe parlementsleden veertien prioriteiten over voor het toekomstige federale beleid. Deze prioriteiten zijn essentieel in de verdediging van de belangen van werknemers en uitkeringsgerechtigden en vormen de garantie voor een sterk sociaal overleg en sociale vrede.
Tegen de achtergrond van de lopende regeringsonderhandelingen en de recente socio-economische en maatschappelijke ontwikkelingen, waarover ze grote bezorgdheid hebben, eisen we gemeenschappelijk dat de onderhandelaars zich door vier krachtlijnen laten leiden.

Vrijwaring en versterking van de koopkracht

  • ruimte voor vrije loononderhandelingen
  • volledige vrijwaring van de automatische indexering van lonen en uitkeringen
  • inzet van het volledige budget voor de welvaartsvastheid van de vervangingsinkomens

Zorg voor een sterke federale sociale zekerheid

  • echte bescherming bij werkloosheid, ziekte/ongeval of pensioen
  • voldoende middelen voor de gezondheidszorg
  • sluitende financiering van de sociale zekerheid (verlenging evenwichtsdotatie)
  • hogere minimumuitkeringen, boven de Europese armoedenorm
  • vrijwaring van de mogelijkheden voor vervroegde uittreding

Investeren in duurzame relance en werkgelegenheid

  • een echt investerings- en infrastructuurbeleid met als prioriteit de openbare infrastructuur
  • strijd tegen de jeugdwerkloosheid, inz. sluitende jobgarantie voor de langdurig werklozen die hun uitkering dreigen te verliezen (geen gedwongen tewerkstelling en geen uitsluitingsbeleid)
  • meer kwaliteitsvolle jobs in privé- en publieke sector
  • een budgettair traject dat de groei en werkgelegenheid niet doodknijpt- een opgevoerde strijd tegen sociale dumping

Meer fiscale rechtvaardigheid

  • garantie op transparante kennis en inzage van de verschillende inkomenstenbronnen
  • evenwichtig verdeelde bijdragen van inkomens uit arbeid en inkomens uit vermogen
  • bijzondere inspanning van de grote vermogens
  • alle voordelen die aan bedrijven worden toegekend, moeten afhankelijk zijn van de creatie van nieuwe banen

LBC-NVK schaart zich mee achter 'Hart boven hard'

Hart boven hard
Ook de LBC-NVK schaart zich volmondig mee achter het initiatief 'Hart boven hard', een brede maatschappelijke beweging van mensen en organisaties die hopen op méér dan louter vijf jaar besparingspolitiek. Mensen uit cultuur, welzijn, jeugdwerk, onderwijs, socio-culturele verenigingen, vakbonden, noem maar op: samen gaan we ‘hart boven hard’. Omdat er iets op til is. Voor meer mensen dan ooit. 
Het startschot van de campagne wordt vandaag, 22 september 2014, gegeven in Brussel. Op het moment dat Vlaams minister-president Bourgeois zijn Septemberverklaring voor besparingsmaatregelen officieel voorstelt, komt Hart boven hard met een alternatieve septemberverklaring, waarin gelijkheid, solidariteit en zuurstof voor mensen belangrijker zijn dan een kille economische kijk op de samenleving. 
In Hart boven hard bundelen burgers en organisaties hun krachten omdat ze zich zorgen maken over het geplande beleid van de Vlaamse én de federale regering. Het is een collectief signaal vanuit cultuur, onderwijs, welzijnswerk, minderheden, verenigingen, jeugdwerk, vakbonden… 
Iedereen wordt uitgenodigd mee de schouders te zetten onder de campagne. Dat kan door ze als individu of namens je organisatie te onderschrijven. Alle info vind je op www.hartbovenhard.be

Onze kleinkinderen

Koen Geens
Minister Geens, deel uitmakend van de delegatie die bezig is een volgend regeerakkoord op papier en een regering op de been te krijgen spreekt van "een gedenkwaardig moment waar ik later zeker over zal vertellen aan mijn kleinkinderen, als dat niet meer indiscreet zal zijn." Hij heeft het dan niet over de ingreep om de lasten op de inkomsten uit arbeid te verlagen om diegenen die via beleggingen en speculatie slapend rijk worden meer te laten bijdragen. Hij heeft het over de aanduiding van Marianne Thyssen als Eurocommissaris.
Dat laatste is een reeds genomen beslissing, dat eerste lijkt niet van die aard dat het aard dat Minister Geens het aan zijn kleinkinderen zal moeten vertellen.
Mogelijk zullen zijn kleinkinderen hem wel de factuur voorleggen van de indexsprong waar de onderhandelaars op azen. Of op een langdurige loonblokkering voor werknemers. Dat alles omdat in 2014 geoordeeld werd dat “iedereen moest bijdragen”. Al zal het ook voor Geens zijn kinderen én kleinkinderen ondertussen duidelijk zijn dat daarmee vooral de werknemers en gewone consumenten werden beoogd en zeker niet de top 10 of top 20 % rijksten. De 20% rijksten nemen meer dan 50% van alle inkomsten voor hun rekening. En als er nu niets gebeurt zal dat als de kleinkinderen van de minister tot de jaren van verstand zijn gekomen alleen maar zijn toegenomen. Die indiscretie mag nu al verklapt worden. Ze wordt nu al best goed in het licht gesteld… Hopelijk willen de onderhandelaars die kapitale vergissing nu al pogen te vermijden. Ik zal mijn kleinkinderen die waarheid vertellen en de mogelijke schuldigen aanduiden.
Ferre Wyckmans
Algemeen secretaris

Wanneer een taks op leugens?

Taks op lucht
De grote baas van het VBO, Pieter Timmermans, kondigde op de radio aan dat hij ging aantonen dat “we” alleen nog geen belasting betalen op de lucht die we inademen. Ik laat nog even in het midden of er voor het vervuilen van lucht wel genoeg belastingen worden betaald. Feit is dat er vooralsnog geen taks wordt geheven op het verspreiden van leugenachtige cijfers... Iets waar de VBO-publicatie “Hoeveel dragen onze bedrijven bij aan de Schatkist en de sociale zekerheid?” dan ook volop misbruik van maakt. 
Het VBO zegt dat de bedrijven 61,6 miljard euro aan belastingen op arbeid en sociale zekerheidsbijdragen betalen (2012). Daarmee gooit de werkgeversorganisatie alles in één zak. Voor de sociale zekerheid zijn er namelijk “werkgeversbijdragen” en “werknemersbijdragen”. Die werknemersbijdragen gaan af van het loon dat de werknemer krijgt. De werknemer moet niet elke maand of jaarlijks zijn verschuldigde bijdrage voor de sociale zekerheid storten, de werkgever doet dat (trimestrieel) in zijn of haar plaats. Daarmee is de werkgever evenwel niet de ‘betaler’ van die bijdrage. De werknemer ontvangt dat deel niet, de werkgever ‘stort het door in zijn plaats’. Dat het VBO de zaken voorstelt alsof dit bedrijfsbijdragen zijn is dus geen halve leugen of een geforceerde halve waarheid: het is gewoon een pertinente onwaarheid. 
Diezelfde foute redenering maakt het VBO ook – heel bewust – als het over de inkomstenbelasting van de werknemers gaat. Werknemers moeten op hun loon (veel) belastingen betalen. Dat gebeurt via de jaarlijkse afrekening op basis van de jaarlijkse belastingaangifte. Werkgevers storten de ‘bedrijfsvoorheffing’ door die de werknemer verschuldigd is. Daarmee is dat nog geen bedrijfsbelasting. Maar het is en blijft een belasting die de werknemer moet betalen op zijn/haar inkomsten uit arbeid. 
En toch stellen de werkgevers dat alles voor alsof zij belastingen betalen op arbeid. Niets is minder waar. 
Zo komt de werkgeverskoepel tot de bewering dat de werkgevers 39,2 procent belastingen betalen. Iedere werkgever, groot en klein, weet heel goed dat dit een heel verkeerde voorstelling van de feiten is. De werkelijke bedrijfsbelasting (de vennootschapsbelasting) bedraagt in België 11 procent. Die cijfers zijn niet van de LBC-NVK, die zijn door de federale overheidsdienst Financiën gepubliceerd. En toch blijft het VBO deze meer dan 300 procent leugens verspreiden. Een belasting op leugens… als die zou bestaan, zou de staatskas geweldig worden gespijsd door het VBO. 
Ferre Wyckmans
Algemeen-secretaris LBC-NVK

Zweedse koks

Zweedse coalitie
De Zweedse kok uit de Muppetshow brabbelt een onverstaanbaar taaltje en maakt oneetbare gerechten klaar. Het lijkt nu al een voorafbeelding van wat de Zweedse formatie, die in de steigers staat, ons de komende jaren gaat serveren. Met die belangrijke nuance dat het in tegenstelling tot de Muppetshow weinig tot lachen zal aanzetten, of het moest de werkgevers betreffen. De werknemers en de sociale uitkeringstrekkers zal het lachen snel vergaan.
Kijk naar de Vlaamse overheid die onder leiding van minister-president Bourgeois plannen maakt, begrotingen opstelt maar blijft beweren dat géén van de gelekte cijfers overeenstemt met de menukaart. Zo circuleren geruchten en proefballonnetjes allerhande over de federale aspiraties. Zeventien miljard euro besparen, formateur Kris Peeters zegt dat het geen ‘wandeling in het park’ wordt maar dat het pijn zal doen. De dag nadien stelt de enige Franstalige partij die mee in de federale keuken staat, de liberale MR, het voorgerecht al samen.
Een lastenverlaging voor de werkgevers, waarbij de patronale bijdrage aan de sociale zekerheid met zo’n 12 procentpunten zou dalen. Volgens de meest optimistische berekeningen van het Planbureau zouden zo 30.000 jobs worden gecreëerd. Bestaande kortingen voor bedrijven zouden worden geschrapt. Maar ook na deze schrapping en nadat de theoretische 30.000 nieuwe banen zijn gerealiseerd kost dit nog 2 miljard extra aan de sociale zekerheid.

Korrel zout

De MR is de partij van Didier Reynders, die ooit als minister van Financiën beweerde dat de kostprijs van de notionele intrestaftrek zo’n 500 miljoen euro zou bedragen. Ondertussen weten we dat dit cadeau aan de bedrijven de Belgische staat elk jaar zo’n 5,3 miljard euro kost. De berekeningen van de MR moeten dus met meer dan een korrel zout worden genuttigd.
Twee miljard is veel geld en er wordt getracht het zo voor te stellen dat dit maar een beperkt bedrag is in vergelijking met de 17 miljard te verwezenlijken besparingen. Even ter verduidelijking: die optimistische 2 miljard minder inkomsten voor de sociale zekerheid komt neer op 9 procent minder middelen om de pensioenen te betalen, of op 7 procent minder om de ziekteverzekering te betalen of 16 procent minder om werkloosheidsuitkeringen en brugpensioenen te betalen. Kortom… deze patronale korting zal in allereerste instantie worden gevoeld door gepensioneerden, zieken of werklozen. De werknemers zelf ondervinden overigens geen enkel resultaat van zo’n maatregel. Hun nettoloon zal er niet door verhogen, de loonkosten voor de werkgevers zakken wel. Uit dit en andere voorstellen mag blijken met welke ingrediënten de Zweedse koks momenteel hun pop-up restaurant aan het voorbereiden zijn.
Wij bereiden ons als vakbonden dus ook best voor op forse tegenreactie. Wachten tot de hele spijskaart is gedrukt heeft géén zin. Wij starten nu om onze eigen campagne warm te stoken. U hoort en leest nog van ons.
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK