We werken om te leven, en niet andersom!

MRT 18

LBC-NVK pleit voor een moderne visie op werkbaar werk met een goede combinatie arbeid-gezin-vrije tijd

actie flexibiliteit
Militanten van de vakbond ACV voeren op 18 maart 2016 bij het Kabinet Peeters actie om de syndicale kijk op 'werkbaar werk voor deeltijdsen' in de verf te zetten. 'De eindmeet is voltijds!' is het motto van de vakbond. Politici en werkgeversorganisaties associëren werkbaar werk voor deeltijdsen met nog meer onregelmatige werkuren, nog meer stress op het werk, nog minder inkomenszekerheid. Maar klopt die visie wel? De vakbond vindt van niet en heeft een véél betere definitie én moderne versie van werkbaar werk voor deeltijdsen.

Juiste flexibiliteit

Flexibiliteit op het werk is volgens de vakbond alleen zinvol als ze op mensenmaat wordt georganiseerd. Wie kan tegenwoordig nog zijn kinderen van school halen zonder zichzelf in twee te splitsen? Of bij de tandarts geraken zonder zich in 1.000 bochten te moeten wringen?  
Dit rijmt niet met het voorstel om deeltijdse werknemers slechts 1 dag op voorhand op de hoogte te brengen van hun uurrooster.
Veel deeltijdse werknemers werken nu reeds al onvrijwillig deeltijds in variabele uurroosters. Ondanks het feit dat deze deeltijdsen, veelal vrouwen, bij voorrang recht moeten hebben op extra vrijkomende uren, vissen zij meestal naast het net. Zij zijn reeds de speelbal van flexibiliteit in contracten en uren!
De maatregel om het uurrooster op de valreep kenbaar te maken en de IGU te halveren, snijdt diep in hun vel: het wordt onmogelijk om werk te combineren met gezin en vrije tijd. Het wordt onmogelijk om een deftig inkomen te verwerven. Het blijft veelal onmogelijk om voltijds te werken, laat staan, twee deeltijdse jobs te combineren.
Geef werknemers inspraak in hun arbeidstijd, stelt de vakbond voor. Laat hen binnen hun team of ploeg onderling uurroosters afspreken, deel ruim op tijd uurroosters mee, zet hierover duidelijke afspraken in het arbeidsreglement en geef werknemers het recht op een voltijdse job, tenzij ze zelf kiezen voor een deeltijdse baan.
Collectieve arbeidsduurvermindering moet worden aangemoedigd, in het bijzonder voor oudere werknemers. Oudere werknemers kunnen aangepast werk krijgen door ‘peter’ of ‘meter’ te worden voor jongere collega’s of door een duobaan te hebben. Snertjobs, bijvoorbeeld gebaseerd op dag- of weekcontracten, moeten eruit. De vakbond wil niet weten van oproepcontracten en nulurencontracten. Werkgevers die bewust vaak kiezen voor snertstatuten en onvrijwillig deeltijdse jobs, moeten hierop worden afgerekend door hogere bijdragen te betalen voor de sociale zekerheid.

Vast contract

Een vast contract is volgens de vakbond een belangrijke en noodzakelijke bron van meer zekerheid voor mensen. Wie durft nog aan een gezin te beginnen zonder inkomenszekerheid? Wie geraakt aan een woningkrediet zonder vast werk? En heeft iedereen wel uitzicht op een volwaardig pensioen? De vakbond wil dat werknemers contracten van onbepaalde duur krijgen zodat ze meer job- en inkomenszekerheid hebben. 'Jobhoppen' moet een vrije keuze blijven. Het mag niet worden opgedrongen of opgelegd. De vakbond wil ook geen contracten die werknemers dwingen tot extreme flexibiliteit of hen opsluiten in een kwetsbare positie.

Deftig inkomen

Ook deeltijdsen hebben recht op een deftig inkomen. Het kan niet de bedoeling zijn onvrijwillig deeltijdsen af te straffen door te snijden in de IGU. De loonkloof wordt zo nog groter daar het veelal vrouwelijke werknemers zijn welke voor diezelfde job in een deeltijds contract gedwongen worden.
Bovendien dreigt de controle op een correct loon, meeruren en overuren, bemoeilijkt te worden door de uurroosters niet meer op te nemen in het arbeidsreglement. Door ze niet meer te hoeven uithangen op de werkvloer.
Snijden in het inkomen van deeltijdsen is niet deftig en niet modern!