Wat kan loopbaancoaching voor jou betekeken?

Hart volgen in bijberoep

Martine, 41, juriste, heeft zich als zelfstandige in bijberoep gevestigd.
Ik was altijd een slimmerik op school. Het PMS raadde Latijn-Wiskunde aan en mijn vader zag me al als advocaat. Ik durfde er niets tegenin te brengen, hoewel ik heel andere dromen had. Dus begon ik aan mijn studies Rechten in Leuven. Maar ik heb er vier jaar met een zeer klein hartje gezeten. De loopbaan als juridisch adviseur die ik achteraf heb kunnen uitbouwen was best oké, maar mijn hart heeft er nooit gezeten. Elk jaar vroeg ik me wel eens af of ik zou durven stappen zetten. Mijn hobby’s en vrijetijdsbesteding lagen altijd mijlenver van mijn werk af. Van nature ben ik immers heel creatief en artistiek aangelegd. Toen ik 40 werd vatte ik de koe bij de hoorns. Als ik nog iets wil doen met mijn oude droom, is het nu of nooit, dacht ik. En jawel, de loopbaanbegeleiding heeft me geholpen om alles op een rijtje te zetten. Een volledige ommekeer is het niet geworden want het moest natuurlijk haalbaar blijven. Vandaag ben ik nog altijd deeltijds als juriste aan de slag, op een notariskantoor. De werkuren zijn redelijk en het is niet zo ver van waar ik woon. Thuis hebben we het atelier opgeknapt. Daar werk ik nu als zelfstandig kleurconsulent. Ik geef ook al enkele crea-cursussen. Mijn aanbod ben ik volop aan het uitbreiden en mijn vrije tijd gaat naar het volgen van allerlei cursussen die me verder op weg kunnen helpen. Ik kan terug met een grote glimlach in mijn agenda kijken naar wat de werkdag voor mij in petto heeft.

Solliciteren kan je leren

Luc, 54, planner in een grote meubelzaak. Met succes gesolliciteerd voor de functie van administratief bediende in een ander bedrijf.
Indertijd kon ik me opwerken. Toen ik 18 was stopte ik met school. De omstandigheden in mijn gezin waren zo dat ik moest geld binnenbrengen. Nu heb ik daar wel spijt van want ik heb geen diploma. Hoewel ik het had aangekund om verder te studeren. Ik begon in het magazijn en als chauffeur. Ik groeide mee met de zaak. Ondertussen heb ik een bediendecontract gekregen en doe ik zowat alle administratieve ondersteuning én de planning van de chauffeurs. Ik mocht een cursus boekhouden volgen. Het bedrijf werd overgenomen en kreeg een nieuwe directie enkele jaren geleden. Het is niet meer de plek die ik herken van vroeger. De communicatie verliep minder vlot. De werkdruk steeg. Eigenlijk deed ik het werk van drie man maar ik kreeg amper waardering. Liefst van al wilde ik ergens anders solliciteren. Maar door mijn leeftijd en gebrek aan diploma vreesde ik dat dat wel niet meer zou lukken. Toen begon ik met loopbaanbegeleiding. Daar leerde ik dat het inderdaad lastiger is omdat werkgevers vooroordelen kunnen hebben rond leeftijd en diploma. Maar samen met mijn coach kwam ik eerst tot de conclusie dat ik best wel wat meer zelfvertrouwen mag hebben. Mijn begeleiding liep heel praktisch; dat past bij mij. Ik leerde al mijn ervaringen, opleidingen en competenties verwoorden. Zowel mondeling als in mijn CV. We oefenden tijdens de gesprekken. Ik leerde goede strategieën om spontaan te solliciteren. Zo kwam ik bij mijn huidige werkgever terecht. Ik kon hem overtuigen om een gesprek te regelen en hij was positief verrast over mijn zin voor initiatief en mijn werklust. Mijn nieuwe baas is er gerust in dat ik met al mijn inzet nog zo’n tien jaar trouw aan de slag zal blijven en hij steekt zijn waardering dan ook niet onder stoelen of banken.

Na de burn-out

Nele, 36 jaar, administratief medewerker op een hogeschool, moeder van 3, herstelde gedurende 7 maanden van een burn-out en ging toen weer aan de slag bij haar werkgever.
Leren om beter voor mezelf te zorgen is de schatkist die ik vond in loopbaanbegeleiding. Ik herken nu veel sneller dan vroeger de signalen die wijzen op een teveel aan stress; Bovendien kan ik erop reageren op een nieuwe manier. Jaren aan een stuk heb ik roofbouw gepleegd. Ik rende de hele dag om overal op tijd te zijn. Het was alsof ik voor iedereen zorgde, voor mijn baas, mijn collega’s, mijn man, mijn kinderen, mijn vriendinnen. ’s Avonds boog ik me nog enkele uren over de inplanning van examens en uurroosters en beantwoordde ik de mails waar ik overdag niet doorheen was geraakt. Dat leek voor iedereen evident. Ondanks mijn steeds vaker voorkomende hoofdpijn, zat ik elke ochtend weer trouw aan mijn bureau. Maar mijn plezier en zelfvertrouwen daalden jaar na jaar. Op een dag knapte het elastiek. Ik zat te huilen voor mijn pc en kreeg niets meer gedaan. De huisarts schreef me meteen vier weken thuis. Ik was wanhopig. Kon ik nog wel teruggaan naar die job die ik ooit zó leuk had gevonden? Was het mijn schuld dat ik het niet aankon? Bij de loopbaancoach kwamen een aantal zeer belangrijke thema’s aanbod. Ik leerde waar ik energie opdeed of aan verloor. Ik leerde mezelf beter kennen en ontdekken welke competenties ik graag en goed wilde inzetten en waar ik overdreef. Met vallen en opstaan leerde ik mijn zorgzaamheid en verantwoordelijkheidsgevoel in te zetten zonder te overdrijven. Samen met mijn coach bereidde ik het gesprek voor dat ik wilde voeren met mijn afdelingshoofd over mijn takenpakket. Tot mijn verwondering werd er ook echt naar mij geluisterd door mijn werkgever. Men was bereid aanpassingen te doen in mijn functie. In de loop der jaren was er immers veel te veel op mijn bord terecht gekomen. Ik had geen grenzen afgebakend en mijn afdelingshoofd had verzuimd te vragen of het allemaal wel realistisch bleef. Verder sprak ik ook af om meer evaluatiemomenten in te plannen waar ik kon vertellen over wat er goed liep en waar verandering nodig was.

Van advocatenkantoor naar zorgsector

Lieve Hofmans, een prille vijftiger, deed een beroep op het Centrum voor Loopbaanontwikkeling van de LBC-NVK. Met succes. De kantoorbediende vond zichzelf opnieuw uit en werd polyvalent verzorgende. 
Na het behalen van haar handelsdiploma werkte Lieve elf maanden op het kantoor van een advocaat. Maar een groot deel van haar loopbaan speelde zich af bij de Belgische poot van het elektronicaconcern Philips. “Bij Philips overleefde ik tal van herstructureringen”, vertelt Lieve. “Uiteindelijk belandde ik bij een activiteit die verkocht werd aan een Nederlander. Die liet de boel failliet gaan. Einde verhaal.” Lieve was nog maar vooraan in de 40 toen ze haar werk verloor. Het duurde niet lang of ze kon bij Kluwer Opleidingen aan de slag als projectassistente. “Die job beviel me een stuk minder dan mijn werk bij Philips. Ik was aan het wegkwijnen. Op zeker ogenblik kwam ik in contact met het Centrum voor Loopbaanontwikkeling (CLO) en dat opende nieuwe deuren.”
Het CLO helpt werknemers en werkzoekenden nieuwe keuzes te maken. “Mijn coach bij het CLO raadde me aan een baan te zoeken die meer leek op wat ik bij Philips had gedaan. Ik solliciteerde voor een andere kantoorbaan maar kreeg amper antwoord op mijn brieven en e-mails.” 

Zorgsector 

Tijdens haar gesprekken met het CLO ontdekte Lieve dat ze dolgraag ‘gesubsidieerde zorgvrouw’ wilde worden. Lees: buurtbewoners tegen betaling op allerlei vlakken helpen. “Die job bestond natuurlijk niet”, lacht ze. “Maar van het één kwam het ander. Stilaan rijpte het idee om werk te zoeken in de zorgsector. Uiteindelijk vond ik een school in Borgerhout waar ik ’s avonds de opleiding voor verzorgende kon volgen.” 
Een jaar lang combineerde Lieve haar job bij Kluwer met avondlessen en weekendstages. “Dat was niet vol te houden. Ik nam dan maar één dag per week tijdkrediet om overdag les te kunnen volgen. Mijn vakantiedagen gebruikte ik om stage te lopen.”
Van haar coach bij het CLO kreeg Lieve veel psychologische steun. “Je moet eigenlijk alles zelf doen maar de steun van de coach betekent wel erg veel. De coach deed me ook de suggestie om een oude hobby weer op te nemen, accordeon spelen.” 

Gek

Heel wat familieleden verklaarden Lieve voor gek toen ze haar goedbetaalde baan bij Kluwer opgaf om in de zorgsector te gaan werken. Eerste werkte ze daar als arbeidster. Ze deed poetswerk en leverde logistieke ondersteuning. Sinds 18 juni 2012 heeft ze het diploma van polyvalent verzorgende op zak. “Ik werk nu bij het woonzorgcentrum Ambroos (Hofstade) in de verzorging. Een 75 procent-job. In de zorg hebben ze graag werknemers die heel flexibel inzetbaar zijn, vandaar.” 
Vanaf september zal Lieve nog een halve dag per week naar school gaan. Zo kan ze het diploma van zorgkundige behalen. In haar nieuwe job moet Lieve bejaarden wakker maken, hen wassen, kleden en helpen bij het eten. Ze animeert bejaarden, slaat er een praatje mee en helpt hen wanneer ze naar het toilet moeten. Contacten met familieleden van de bejaarden horen er ook bij. “De meeste van mijn bejaarden zijn mensen die dementeren. Voor mij is dat geen opgave maar een uitdaging. Het zijn mensen die verloren zijn geraakt in zichzelf. De uitdaging bestaat erin te achterhalen hoe ze zich juist voelen en wat er in hen omgaat.” 

Altijd werk 

"Ik weet zeker dat ik dit werk tot mijn 65ste zal doen”, zegt Lieve. “Als vijftiger heb je trouwens het grote voordeel dat je de bejaarden een stuk beter aanvoelt dan jonge mensen. Een voordeel van de zorg is dat er altijd werk is. Van een crisis is in deze sector geen sprake.”

Contacteer ons