Loonblokkering wakkert economie niet aan

Geld2
Om de twee jaar sluiten de sociale partners een interprofessioneel akkoord (IPA) voor alle werknemers. Ook voor kaderleden. Zo’n akkoord regelt de loonvorming en vormt de basis voor loonakkoorden en sociale economische vooruitgang in sectoren en bedrijven. Het IPA is een belangrijke basis voor solidariteit onder sterke en zwakke werknemers, helpt de werkgelegenheid te stimuleren, werk en gezin op elkaar af te stemmen of langer werken haalbaar te maken. Met steeds ook voldoende oog voor de competitiviteit en concurrentiekracht van de ondernemingen. 
Zo’n akkoord kwam er vorig jaar echter niet. De regering kondigde namelijk een loonstop aan en voerde een ganse reeks van besparingsmaatregelen door waarbij vooral werknemers de lasten van de crisis moeten dragen. 
  • Er was al de heel beperkte loonsverhoging van 0,3% buiten indexering in 2012. Voor sommige kaderleden is een interprofessionele en sectorale loonsverhoging vaak de enige verhoging waar ze zeker van zijn.
  • De bestaande brugpensioenregelingen werden zo goed als afgeschaft en omgevormd tot SWT.
  • De pensioenleeftijd werd verhoogd.
  • De bedrijfswagens werden zwaar aangepakt met drastische looninleveringen voor kaderleden tot gevolg.
  • De premie via cao 90, dit is het niet-recurrente resultaatgebonden voordeel, werd opnieuw duurder voor de werknemers.
  • Economische werkloosheid werd ook voor bedienden definitief ingevoerd en de werkloosheidsvergoeding bij die economische werkloosheid werd verminderd.
  • De door de werkgevers gevraagde flexibiliteit van de werknemers werd verhoogd. Werkloosheid daarentegen werd financieel gestraft.
  • Het tijdskrediet werd bemoeilijkt en de landingsbanen werden met 5 jaar verder opgeschoven.
  • Het opvragen van de groepsverzekering werd duurder gemaakt.
  • Er werd opnieuw beknibbeld op de indexkorf.
Door het uitblijven van een interprofessioneel akkoord en een oplossing voor het statuut arbeiders-bedienden staan werkgevers op de rem bij de sectorale onderhandelingen. Het sociaal overleg staat hierdoor onder zware druk.

Onder druk van Europa

De EU wil de competitiviteit van de bedrijven aanscherpen via loonmatiging en besparingen. Hoewel de EU geen bevoegdheid heeft, slaagt ze er toch in om de lidstaten opdrachten en sancties op te leggen. Vooral de manier waarop de lonen tot stand komen wil men aanpakken: de automatische loonindexeringen moeten op de schop. Lonen mogen enkel gekoppeld zijn aan de productiviteit en niet aan prijsstijgingen. Verder wil de EU de loonvorming afstemmen op de bedrijfssituatie – weg dus van de interprofessionele en sectorale loonvorming. 
De solidariteit organiseren wordt zo heel erg moeilijk. 
Sociale partners krijgen geen ruimte om hierover sociaal overleg te voeren. De EU drukt haar beleid door en de nationale regeringen volgen. Nochtans blijkt uit onderzoek van het HIVA (onderzoekinstituut voor Arbeid en Samenleving van de KU Leuven) dat het niet de cao-lonen zijn die onze bedrijven de das omdoen. Het is de zwakke loonontwikkeling, ingezet door Duitsland en gevolgd door andere landen, die de Europese economieën in een de neerwaartse spiraal doet terechtkomen.

Lastenverschuiving

Ondertussen is iedereen het er over eens dat de lonen zwaar belast worden en de loonkost moet dalen. Op basis van de laatste Europese gegevens blijkt dat arbeid in België 41% zwaarder wordt belast dan kapitaal. Terwijl 44% van het kapitaal bij de 10% rijkste burgers zit. Het ACV pleit voor een verschuiving van lasten op arbeid naar lasten op kapitaal. Maar de werkgevers weigeren voorlopig de uitgestoken hand van het ACV voor dergelijke tax shift. 

Contacteer ons